Πολυτεχνείο 1980: Δύο νεκροί στο βωμό του «ήπιου κλίματος»

του Πάνου Κοσμά*

(Αφιέρωμα στο Πολυτεχνείο, Νοέμβρης 2009)

Το «κίνημα  των  καταλήψεων» του 1917-1980 συμπύκνωσε τη ρήξη με τη στρατηγική του «ήπιου κλίματος»  που επέλεξε το ΠΑΣΟΚ αλλά και  μια τριπλή ρεβάνς: Των πολιτικών  ιδεών και της κουλτούρας του Μάη (που λόγω χούντας έφτασαν στην Ελλάδα με καθυστέρηση αρκετών χρόνων), της αντικαπιταλιστικής και άκρας Αριστεράς ενάντια στη ρεφορμιστική Αριστερά στα πανεπιστήμια, του αγωνιστικού «απωθημένου» του 1973 αλλά και των αγώνων της μεταπολίτευσης που, αδικαίωτα, τροφοδοτούσαν αγώνες αλλά σκόνταφταν πάντα στις πολιτικές συναινέσεις κορυφής. Εργοστασιακό κίνημα, κίνημα των τραπεζοϋπαλλήλων κ.λπ.

Η ρήξη με το «ήπιο κλίμα» και τις συναινέσεις κορυφής, στις οποίες από το 1978 μπήκε θεαματικά και το ΠΑΣΟΚ, ενόψει της ανόδου του στην κυβερνητική εξουσία, ήταν ο ένας πυλώνας του κινήματος. Ο δεύτερος ήταν η ρήξη με την παραλυτική κυριαρχία του ρεφορμισμού στα πανεπιστήμια, αλλά και γενικότερα με τη σταλινική πολιτική κουλτούρα της παραδοσιακής Αριστεράς (ρεφορμιστικής και άκρας).  

Ρήξη με το ήπιο κλίμα  και τις κεντρικές  πολιτικές  συναινέσεις, ρήξη με το σταλινισμό και  τη ρεφορμιστική κυριαρχία. Μια τέτοια ρήξη ολοκληρώθηκε δυστυχώς μόνο στα πανεπιστήμια, αφού στον εργατικό χώρο δεν απέκτησε αρκετά ερείσματα για να ανατρέψει τους συσχετισμούς. Συνέχεια