Ο ΣΥΡΙΖΑ σε νέα φάση

του Πάνου Κοσμά

(Κόκκινο, Δεκέμβρης 2009)

Οι  αποφάσεις της 3ης Πανελλαδικής Σύσκεψης του ΣΥΡΙΖΑ φέρνουν  το ενωτικό εγχείρημα  ένα βήμα μπροστά  και ταυτόχρονα ένα βήμα πιο κοντά στο «κριτικό σημείο» που πρέπει να παρθούν αποφάσεις καταλυτικής σημασίας. Το ενιαίο μητρώο μελών, η κάρτα μέλους, οι αποφασιστικές διαδικασίες σε επίπεδο οργανώσεων βάσης (τοπικών και κλαδικών επιτροπών), η απόφαση η επόμενη Πανελλαδική Συνδιάσκεψη να είναι συγκροτημένο σώμα αντιπροσώπων που θα αναδειχθούν από τις οργανώσεις βάσης με συναίνεση ή εκλογή, η συγκρότηση επιτροπής που θα ανοίξει το διάλογο και θα κωδικοποιήσει τα «αντικείμενα» του περαιτέρω μετασχηματισμού του ΣΥΡΙΖΑ και της ανασύνθεσης της Αριστεράς, όλα αυτά μπορεί να μην είναι οι αποφάσεις που περίμενε ο κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ, όμως οδηγούν τα πράγματα σε ένα σημείο όπου όλοι πλέον αναμετριούνται με «υπαρξιακού» χαρακτήρα επιλογές.

Την αλήθεια αυτή υπογραμμίζει με τον πιο εύγλωττο τρόπο η «υποδοχή» αυτών των αποφάσεων  από την Ανανεωτική Πτέρυγα του ΣΥΝ. «Εκπαιδευμένη», ιδιαίτερα τα τελευταία δύο χρόνια, στο να βάζει κόκκινες γραμμές και βέτο στο μετασχηματισμό του ΣΥΡΙΖΑ στην κατεύθυνση ενιαίου πολιτικού σχηματισμού (την ίδια στιγμή που σχεδόν μονοπωλεί την εκπροσώπηση του ΣΥΡΙΖΑ στα ΜΜΕ…), δήλωσε ότι δεν αναγνωρίζει τις αποφάσεις, ότι τα μέλη της δεν θα πάρουν κάρτα μέλους του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ ο Λ. Κύρκος θεώρησε σκόπιμο τις μέρες της Συνδιάσκεψης του ΣΥΡΙΖΑ να δηλώσει ότι το εγχείρημα πρέπει να λάβει τέλος.

Η Ανανεωτική Πτέρυγα  όμως δεν περιορίστηκε σ’ αυτό. Συνδύασε τη δήλωση μη αποδοχής των αποφάσεων  της Συνδιάσκεψης με μια πολιτική ανταρσία: Υποστηρίζει ευθαρσώς ότι  ο ΣΥΝ και ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να προστρέξουν στη συναίνεση που προσπαθεί να οικοδομήσει ο Γ. Παπανδρέου και η κυβέρνηση (στο πλαίσιο αυτό προτείνει να υπερψηφιστεί ο Παπούλιας για δεύτερη πενταετία στον προεδρικό θώκο).

Ο συνδυασμός είναι  εκρηκτικός. Είναι δυσβάστακτος για  την αριστερά του ΣΥΝ, καθώς ισοδυναμεί με δίλημμα «ρήξη και διάσπαση ή υποταγή», ενώ είναι εντελώς απαράδεκτος για τον ΣΥΡΙΖΑ.

Ο «οργανωτικός» μετασχηματισμός

Αυτό όμως που κάνει  την κατάσταση οριακή, είναι ότι  με τις αποφάσεις της 3ης Πανελλαδικής ο ΣΥΡΙΖΑ αγγίζει πλέον το «κριτικό σημείο» του οργανωτικού του μετασχηματισμού: είτε θα ανοίξει ο δρόμος για το μετασχηματισμό του σε ενιαίο πολυτασικό κόμμα με ομοσπονδιακά χαρακτηριστικά είτε θα μπει σε διαλυτική κρίση – χωρίς φυσικά να μπορέσει να εφαρμόσει ούτε καν τις αποφάσεις της 3ης Πανελλαδικής Σύσκεψης.

Οι εξελίξεις μάς  αποκαλύπτουν τη διπλή διαλεκτική της  εξέλιξης του ΣΥΡΙΖΑ:

  • Από τη μια, η νέα δυναμική που ανέπτυξε ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορούσε ούτε να τη διατηρήσει ούτε να την υποστηρίξει ούτε να τη διαχειριστεί μια εκλογική συμμαχία συνιστωσών. Η δυναμική αυτή «ζητούσε» ένα νέο πολιτικό σχηματισμό! Αυτή η απαίτηση είναι περισσότερο από πολιτική, είναι ιστορική – πολιτική συμπύκνωση και καθόλου στενά οργανωτικό ζήτημα. Με τι συγκρούστηκε και εξακολουθεί να συγκρούεται αυτή η απαίτηση; Με την ιστορική αναπηρία και το σεχταρισμό των περισσότερων συνιστωσών, με πρώτο και καλύτερο τον ΣΥΝ, που ήθελαν να προσαρμόσουν τη νέα δυναμική, τη νέα ιστορική δυνατότητα, στα καλούπια της πολυδιασπασμένης Αριστεράς του χθες. Όλες οι αντιρρήσεις που έχουν διατυπωθεί ενάντια στην προοπτική μετασχηματισμού του ΣΥΡΙΖΑ σε ομοσπονδιακού τύπου ενιαίο πολυτασικό κόμμα είναι «προφάσεις εν αμαρτίαις», θεωρητικοποιήσεις της αδυναμίας των περισσότερων συνιστωσών να δείξουν πολιτική διορατικότητα και γενναιότητα και να ανταποκριθούν στην ιστορική πρόκληση της δημιουργίας ενός νέου πολιτικού σχηματισμού.
  • Από την άλλη, η άρνηση για τη δημιουργία ενός νέου μαζικού πολιτικού σχηματισμού της Αριστεράς ήταν και εξακολουθεί να είναι το «θερμοκήπιο» του πολιτικού συντηρητισμού και της οπισθοδρόμησης. Η «άμυνα» απέναντι στην προοπτική του μετασχηματισμού του ΣΥΡΙΖΑ είναι το πολιτικό «υπερόπλο» της Ανανεωτικής Πτέρυγας για να έχει διαρκώς την πρωτοβουλία των κινήσεων, να επιβάλλει την ατζέντα της στον ΣΥΝ, να δημιουργεί τετελεσμένα, να υπονομεύει διαρκώς την αριστερή στροφή. Αλλά και για μερικές ακόμη συνιστώσες, η γραμμή άρνησης της προοπτικής μετασχηματισμού του ΣΥΡΙΖΑ σε ενιαίο κόμμα ήταν αιτία συντηρητισμού και περιχαράκωσης, παρά τα «μεγάλα λόγια».

Αυτό που απαξιωνόταν σαν «οργανωτικό», δηλαδή η ιστορική – πολιτική πρόκληση της δημιουργίας ενός νέου μαζικού κόμματος της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, έκλεινε την παροχή πολιτικού και ιδεολογικού οξυγόνου, τη δυνατότητα ανάπτυξης νικηφόρων δυναμικών στους κοινωνικούς χώρους. Αφυδάτωνε το εγχείρημα, μαζί και τις συνιστώσες του. Το καθιστούσε ευάλωτο στις δεξιές πιέσεις.

Νέα φάση


Αυτή η συντηρητική  και μυωπική διαχείριση μιας νέας ιστορικής δυναμικής για την  Αριστερά, συχνά μετατρέπεται σε αντιστροφή των όρων του προβλήματος: Φταίει τάχα η αδυναμία να συμφωνήσουμε πολιτικά που υπάρχουν όλοι αυτοί οι δισταγμοί και αντιστάσεις στον «οργανωτικό» μετασχηματισμό του ΣΥΡΙΖΑ…

Στη συνέχεια, αυτή η  αντιστροφή γίνεται αυτοεπιβεβαιούμενη προφητεία: εμφανίζονται συνολικά διαφορετικές πολιτικές αφηγήσεις, για να αρχίσει να γίνεται συνείδηση ότι «δεν χωράμε όλοι μαζί» – και δεν εννοούμε την Ανανεωτική Πτέρυγα*, αλλά όλους τους άλλους… Στην πραγματικότητα, αυτό που δεν χωρά σε ένα απολύτως εφικτό «όλοι μαζί» είναι η λογική του Προκρούστη: να κόβουμε ό,τι περισσεύει από το ενωτικό εγχείρημα για να έρθει στα μέτρα μεγάλων ή μικρών γραφειοκρατιών, αρχηγισμών, ενστίκτων αυτοσυντήρησης και απλής ή διευρυμένης αναπαραγωγής «προνομίων» (ανάδειξης, προβολής, εκλογής, ρόλων κ.λπ.).

Ένας κύκλος του εγχειρήματος έκλεισε. Ένας νέος, αναζωογονητικός κύκλος πρέπει να αναμετρηθεί και με ιδεολογικο-αξιακά ζητήματα καθώς και με ζητήματα στρατηγικού προσανατολισμού. Η 3η Πανελλαδική αποφάσισε και γι’ αυτό: τη συγκρότηση Επιτροπής που θα διερευνήσει τα ζητήματα του περαιτέρω μετασχηματισμού του ΣΥΡΙΖΑ και την προοπτική ανασύνθεσης της Αριστεράς.

Εκεί χωράμε όλοι, με τις αφηγήσεις μας, συνολικές  ή επιμέρους. Ας προσέλθουμε και  ας δοκιμαστούμε…

Η πίεση των πραγμάτων, της «πραγματικής ζωής», έφερε τα πράγματα ως εδώ. Και όλοι αντιλαμβάνονται ότι για τον ΣΥΡΙΖΑ το δίλημμα είναι πλέον υπαρξιακό: Είτε θα προχωρήσει στο «μεγάλο μετασχηματισμό» είτε θα διαλυθεί. Πρέπει όλοι να αναλογιστούν αν επενδύουν στο πρώτο ή στο δεύτερο… Και πρέπει να μάθουμε να ξεχωρίζουμε πίσω από τους λεονταρισμούς και τις συνολικές αφηγήσεις αν εντάσσονται στο πρώτο ή οδηγούν στο δεύτερο…

Πάνος Κοσμάς

*Θα χωρούσε και  η Ανανεωτική Πτέρυγα, αρκεί  να λειτουργούσε σαν αυτό που  είναι: ένα μειοψηφικό ρεύμα  στον ΣΥΡΙΖΑ αλλά και στον  ΣΥΝ. Αντ’ αυτού, θέλει να μιλάει εξ ονόματος του ΣΥΡΙΖΑ  και να τον εκπροσωπεί, επιτιθέμενος εναντίον του! Με τέτοια πολιτική στάση, δεν χωράει στον ΣΥΡΙΖΑ!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s