Να πληρώσουν οι πλούσιοι και τα κέρδη!

του Πάνου Κοσμά

(Κόκκινο-Μάρτης 2010)

Ο νέος «πατριωτισμός»

Το πρώτο επιχείρημα των κυβερνώντων και όλου του νεοφιλελεύθερου εσμού είναι πως οι στιγμές είναι ιστορικές, η Ελλάδα κινδυνεύει από χρεοκοπία και άρα πρέπει να δεχτούμε να υποβληθούμε σε θυσίες. Μάλιστα, οι θυσίες είναι το μερίδιο «πατριωτισμού» που πρέπει όλοι να επιδείξουμε.

Αυτού του τύπου ο «νέος πατριωτισμός» είναι -όπως πάντα- η μεταμφίεση των άμεσων και μακροπρόθεσμων συμφερόντων της αστικής τάξης σε γενικό, «εθνικό» συμφέρον. Αυτή τη φορά οι Έλληνες καπιταλιστές δεν θα στείλουν την εργατική τάξη και τα παιδιά στο σφαγείο κάποιου πραγματικού πολέμου, αλλά στο πραγματικό σφαγείο κάποιου κατά φαντασία πολέμου για να σωθεί η χώρα. Είναι βέβαια αλήθεια ότι μια χώρα δεν κινδυνεύει συχνά από χρεοκοπία.

Είναι επίσης αλήθεια ότι ο κίνδυνος της χρεοκοπίας είναι πραγματικός. Είναι όμως ψέματα όλα τ’ άλλα:

Είναι ψέμα ότι οι Έλληνες καπιταλιστές σκέφτονται και πράττουν με βάση τα «συμφέροντα της χώρας» γενικώς. Αυτό στο οποίο έχουν εξασκηθεί είναι να παρουσιάζουν τα δικά τους συμφέροντα σαν συμφέρονται «της χώρας», δηλαδή όλων.

Είναι ψέμα ότι η κατανομή των θυσιών είναι δίκαιη και ισομοιρασμένη.

Είναι ψέμα ότι αποτελεί έκφραση κοινωνικής δικαιοσύνης να πληρώσουν οι δημόσιοι υπάλληλοι, ως τάχα «ευνοούμενοι», «υψηλόμισθοι» και «διεφθαρμένοι».

Είναι ψέμα ότι δεν υπάρχουν άλλες λύσεις, ότι δηλαδή δεν μπορεί να πληρωθεί αλλιώς το «γραμμάτιο» του ελλείμματος και του χρέους.

Είναι τέλος ψέμα ότι η ελληνική αστική τάξη και το πολιτικό της προσωπικό είναι υποτελής στους «ξένους»: βεβαίως έχει συγκεκριμένες δυνατότητες, θέση και συσχετισμούς δύναμης στη διεθνή και ιδιαίτερα την ευρωπαϊκή ιμπεριαλιστική αλυσίδα, αλλά στο μόνο πράγμα που είναι «υποτελής» είναι τα δικά της μακροπρόθεσμα συμφέροντα. Μάλιστα, ο βασικός λόγος που ο πατριωτισμός της είναι πρόσχημα είναι ακριβώς επειδή είναι δούλη των δικών της συμφερόντων!

«Θα πληρώσουν όλοι»

Έχει σημασία να αποκαλύψουμε αυτό το ψέμα όσο πιο καθαρά γίνεται:

  • Πρώτον, δεν πληρώνουν τα κέρδη: Ο φορολογικός συντελεστής των κερδών μειώθηκε την τελευταία εικοσαετία από 45% σε 25% (από 40% σε 25% από το 2004!). Κανένας λόγος δεν γίνεται να μπει μαχαίρι σε αυτά τα «κεκτημένα» του κεφαλαίου. Υποτίθεται γιατί έτσι οι επιχειρηματίες θα έχαναν την όρεξη να επενδύσουν. Ενώ όταν βυθίζεται το λαϊκό εισόδημα και άρα η κατανάλωση δεν χάνεται το κίνητρο για επένδυση – οι επιχειρηματίες κατά περίεργο τρόπο επενδύουν όχι επειδή προσδοκούν να καταναλωθούν τα προϊόντα και οι υπηρεσίες που παράγουν αλλά επειδή θα έχουν χαμηλό φορολογικό συντελεστή…
  • Δεύτερον, πληρώνει η πρόνοια για τους εργαζόμενους αλλά όχι η πρόνοια για τις επιχειρήσεις: Οι κοινωνικές μεταβιβάσεις, οι δαπάνες του προϋπολογισμού για κάθε μορφής κοινωνικά επιδόματα, περικόπτονται. Αντίθετα, οι επιδοτήσεις στις επιχειρήσεις καλά κρατούν. Για να επενδύσουν βεβαίως βεβαίως. Το κράτος υποτίθεται ότι δεν είναι καλός επιχειρηματίας, γι’ αυτό οι κρατικές επιχειρήσεις πρέπει να δοθούν σε ιδιώτες. Αλά και οι ιδιώτες δεν είναι καλοί επιχειρηματίες αφού χρειάζονται ενίσχυση με λεφτά των φορολογουμένων για να επενδύσουν…
  • Τρίτον, πληρώνουν όλοι τους ίδιους έμμεσους φόρους, που αυξάνονται διαρκώς: Αυτή η «ισότητα» σημαίνει μια εντελώς άνιση κατανομή φορολογικών βαρών. Θα ήταν σαν να είχαμε όλοι -εκατομμυριούχοι και μισθωτοί με το βασικό μισθό- τον ίδιο φορολογικό συντελεστή για τα ετήσια εισοδήματά μας. Η κυβέρνηση, που πολλές ιδέες κατεβάζει αυτόν τον καιρό για να μαζέψει έσοδα, δεν σκέφτηκε καν να συγκεντρώσει σε έναν πολύ υψηλό συντελεστή τα προϊόντα και υπηρεσίες πολυτελείας, που οι καταναλωτές τους μπορούν να τα πληρώσουν ακριβότερα. Σκέφτηκε αντίθετα -χωρίς ευτυχώς ακόμη να το αποφασίσει- να καθιερώσει έναν συντελεστή ΦΠΑ στο 15%, δηλαδή να μειώσει τα βάρη των έμμεσων φόρων στους πλούσιους!
  • Τέταρτον, η νέα φορολογική κλίμακα είναι μεν προοδευτική αλλά περισσότερο πιέζει τα μεσαία και κατώτερα εισοδήματα παρά τα ανώτερα και πολύ μεγάλα: Κάποτε, στη χρυσή μεταπολεμική περίοδο του καπιταλισμού, υπήρχαν φορολογικοί συντελεστές των κερδών πολύ μεγαλύτεροι από το σημερινό ανώτατο φορολογικό συντελεστή για τα φυσικά πρόσωπα, δηλαδή για τον μεγάλο ατομικό πλούτο. Γιατί στις έκτακτες αυτές περιστάσεις που «κινδυνεύει η πατρίς» δεν υπάρχουν συντελεστές στα ανώτερα και μεγάλα εισοδήματα 50%, 60%, 70%; Εδώ δεν υπάρχει καν το επιχείρημα με τα κέρδη, ότι αν τα φορολογήσουμε θα μειώσουμε τα κίνητρα για επένδυση. Γιατί λοιπόν τέτοιο δέος για τον πλούτο; Απλούστατα, γιατί δεν τους περισσεύουν δάκρυα για την εργατική τάξη – για τους δικούς τους ανθρώπους όμως…

Ένας εύγλωττος αριθμός για όλα αυτά είναι ότι η έκτακτη εισφορά στα μεγάλα εισοδήματα και τις περιουσίες (πέρα από το ότι προσβάλλεται συστηματικά στα δικαστήρια γιατί δεν έχει τη μορφή τακτικών φορολογικών ρυθμίσεων για το εισόδημα) αποδίδει έσοδα μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ και ότι η φορολογία των Ανώνυμων Εταιρειών θα μειωθεί το 2010 κατά σχεδόν 300 εκατ. ευρώ. Με λίγα λόγια, ό,τι χάνεται από τη φορολογία των κερδών απλώς αναπληρώνεται από την έκτακτη εισφορά. Και μιλάμε για «φραγκοδίφραγκα» σε σχέση με τα 12 δισ. εξοικονόμηση (από φορολογία και περικοπές) για το 2010! Πιο «δίκαιη» μοιρασιά δεν γίνεται!

«Πληρώνουν οι διεφθαρμένοι και υψηλόμισθοι του δημόσιου τομέα»

Εδώ έχουμε το ιδεολογικό υπερόπλο του συστήματος: υποτίθεται ότι η δίκαιη κατανομή των βαρών αφορά την κατανομή βαρών εντός των διαφόρων κατηγοριών των μισθωτών και όχι ανάμεσα στους μισθούς και τα κέρδη! Δίκαιη κατανομή πρέπει να θεωρείται να πληρώσουν περισσότερο οι μισθωτοί με μισθό 2.000 ή 2.500 ευρώ έναντι αυτών με μισθό 1.500, 1.000 ή 800 ευρώ. Η σύγκριση γίνεται βέβαια με τον ιδιωτικό τομέα και το παραμύθι λέει περίπου τα εξής: γιατί οι …δυστυχείς του ιδιωτικού τομέα (αλήθεια, ποιος τους κατέστησε δυστυχείς;) να παίρνουν το βασικό της ΕΓΣΣΕ και οι «κηφήνες» και «διεφθαρμένοι» του δημόσιου τομέα να παίρνουν …πλουσιοπάροχους μισθούς 2.000 και 2.500 ευρώ; καταρχήν, αυτοί οι μισθοί δεν είναι «πλουσιοπάροχοι» αλλά απλώς ανθρώπινοι. Ύστερα, στον ιδιωτικό τομέα δεν υπάρχουν μόνο οι εργαζόμενοι με το βασικό αλλά επίσης και τα στελέχη που παίρνουν περισσότερα ή και πολύ περισσότερα από τους δ.υ. Τρίτον και σημαντικότερο: ό,τι κερδήθηκε από τους μισθούς στο δημόσιο τομέα δεν μείωσε άλλους μισθούς στο δημόσιο τομέα ή πολύ περισσότερο στον ιδιωτικό αλλά τα κέρδη. Δεν χρειάζεται να έχει σπουδάσει κανείς οικονομικά για να ξέρει ότι το ΑΕΠ κατανέμεται σε κέρδη και μισθούς. Αυτό που δεν είναι ευθέως γνωστό είναι ότι στα χρόνια του νεοφιλελευθερισμού στην Ελλάδα το μερίδιο των μισθών στο ΑΕΠ έπεσε κατά περίπου 13 εκατοστιαίες μονάδες, που ισοδυναμεί με ένα ποσό γύρω στα 35 δισ. ευρώ! Η μεγάλη απάτη λοιπόν είναι τούτη: Ενώ οι μισθοί (συνολικά, με όλα τα εισοδηματικά τους επίπεδα) αιμορραγούν υπέρ των κερδών, τώρα μας ζητούν για λόγους …δίκαιης κατανομής των βαρών να μειωθούν ακόμη περισσότερο. Πώς; Με το να πέσει το μέσο επίπεδο προς τα κάτω. Και δεν χρειάζεται βέβαια φιλοσοφία για να καταλάβουμε ότι αυτή η μείωση δεν θα ευνοήσει τους χαμηλόμισθους αλλά τα κέρδη. Πρέπει να το συνειδητοποιήσουμε: ό,τι κόβεται από τους μισθούς (ακόμη και τους μεσαίους ή και ανώτερους) πάει στα κέρδη! Και είναι βέβαιο ότι οι «θυσίες» των δημοσίων υπαλλήλων θα συνεχιστούν στον ιδιωτικό τομέα.

«Δεν υπάρχει άλλη λύση – ό,τι φαγώθηκε φαγώθηκε»…

Υποτίθεται ότι κομμάτι του πολιτικού προσωπικού συμφωνεί ότι υπάρχει διαφθορά και ότι «διασπαθίστηκε» δημόσιο χρήμα. Αλλά, προσθέτουν, ό,τι φαγώθηκε φαγώθηκε, δεν μπορεί να ανακτηθεί. Γι’ αυτό δεν υπάρχει άλλη λύση από τις θυσίες. Κι αυτό το παραμύθι, όπως το αντίστοιχο με τους υψηλόμισθους δ.υ., στηρίζεται σε μια καραμπινάτη απάτη. Όχι, ό,τι φαγώθηκε έγινε κατά ένα μέρος του κατανάλωση και κατά ένα άλλο μέρος του περιουσιακά στοιχεία. Έγινε, ας πούμε, προϊόντα και υπηρεσίες που καταναλώθηκαν, αλλά έγινε και πολυτελή τζιπ, επαύλεις, ακίνητα μεγάλης αξίας, καταθέσεις. Αυτά υπάρχουν και μπορούν να φορολογηθούν! Με τη φορολόγηση της περιουσίας, του πλούτου. Με μεγάλους (πάνω από 50% και μέχρι 70% για παράδειγμα) φορολογικούς συντελεστές στο εισόδημα και με βαριά φορολόγηση της μεγάλης ακίνητης περιουσίας, περιλαμβανομένης της εκκλησιαστικής. Ύστερα είναι και η φορολόγηση των κερδών που προαναφέραμε.

Ύστερα είναι τα νομαδικά κεφάλαια (μη επανεπενδυμένα κέρδη) που τζογάρουν σε κάθε μορφής χρηματοοικονομικά προϊόντα (μετοχές, ομόλογα, παράγωγα). Ύστερα είναι ο πλούτος με τη μορφή κερδοφόρων πρώην κρατικών επιχειρήσεων που ιδιωτικοποιήθηκαν. Ύστερα είναι τα πεταμένα λεφτά, τεράστια κονδύλια, για εξοπλισμούς.

Υπάρχει λοιπόν και άλλη λύση: να πληρώσουν τα κέρδη, ο ατομικός πλούτος στις διάφορες μορφές του, η ατομική ιδιοκτησία σε μέσα παραγωγής. Και δεν είναι θεωρία: είναι απτά, υλικά πράγματα που μπορούν να φορολογηθούν ή και να ανακτηθούν.

Να πληρώσουν αυτοί που φταίνε!

Ύστερα υπάρχει και ένα ζήτημα δικαιοσύνης. Δεν φταίμε όλοι γι’ αυτή την κρίση. Δεν φταίμε όλοι για το ότι λεηλατήθηκε από τους διαπλεκόμενους πολιτικούς και τις επιχειρήσεις κοινωνικός πλούτος, για να γίνει είτε ατομικός πλούτος είτε εταιρικές προμήθειες είτε να χρηματοδοτήσει την επανεκλογή κομμάτων ή υπουργών ή την καριέρα του πολιτικού προσωπικού των κομμάτων εξουσίας. Δεν φταίμε όλοι για τα παραποιημένα στατιστικά στοιχεία. Δεν φταίμε όλοι για το ότι οι τράπεζες είχαν «τοξικά» ή δανείζουν περισσότερα από τις καταθέσεις. κ.λπ. κ.λπ. Γιατί να πληρώσουμε λοιπόν όλοι; Ήδη στα χρόνια της ανάπτυξης του ελληνικού καπιταλισμού, με τους ρυθμούς ανάπτυξης κατά μέσο όρο στο 3,5 με 4% του ΑΕΠ, η εργασία πλήρωσε με υψηλή ανεργία, επέκταση της φτώχειας στο 20%, μείωση του μεριδίου της εργασίας στο ΑΕΠ, υποβάθμιση των κοινωνικών υπηρεσιών και του κράτους πρόνοιας.

Πληρώσαμε στην ανάπτυξη, δεν θα πληρώσουμε και την κρίση τους! Αυτό πρέπει να είναι το σύνθημά μας. Τώρα θα πληρώσουν αυτοί που φταίνε! Οι πλούσιοι, οι τραπεζίτες και οι βιομήχανοι, το πολιτικό προσωπικό των κομμάτων εξουσίας, τα κερδοσκοπικά κεφάλαια.

Να πληρώσουν τα κέρδη και ο πλούτος

Μια τέτοια γενική κατεύθυνση μπορεί κάλλιστα να εξειδικευτεί σε κατευθύνσεις και αιτήματα όπως οι παρακάτω:

  • Επαναφορά του ανώτατου φορολογικού συντελεστή των κερδών στο 45%.
  • Κλιμάκωση των φορολογικών συντελεστών για εισοδήματα πάνω από 50.000, από 50% έως και 70%. Κλιμάκωση των συντελεστών φορολόγησης της ακίνητης περιουσίας, περιλαμβανομένης της εκκλησιαστικής, με αξία πάνω από 300.000 ευρώ με συντελεστές από 5% έως 30%.
  • Δραστική φορολόγηση των συναλλαγών στα χρηματιστήρια μετοχών και ομολόγων.
  • Συντελεστής ΦΠΑ 30% για τα είδη πολυτελείας.
  • Εθνικοποίηση των τραπεζών χωρίς αποζημίωση. Είναι υπεύθυνες για την κρίση, δεν μπόρεσαν μέσα στην κρίση να εγγυηθούν τις καταθέσεις, δεν μπορούν να εγγυηθούν τη χρηματοδότηση του ιδιωτικού τομέα και των νοικοκυριών. Ο πλούτος τους πρέπει να ανακτηθεί από το Δημόσιο στο σύνολό του.
  • Ακύρωση όλων των στρατιωτικών παραγγελιών.
  • Απαίτηση για αναχρηματοδότηση του ελληνικού χρέους από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα με επιτόκιο όσο το βασικό επιτόκιο του ευρώ (1%, όσο και η χρηματοδότηση των εμπορικών τραπεζών), ειδάλλως στάση πληρωμών, διαγραφή τουλάχιστον μέρους του χρέους και αναδιαπραγμάτευση των όρων αποπληρωμής (διάρκεια, επιτόκιο κ.λπ.).

Όλα αυτά, θα μας πουν, θα μας βάλουν σε μια μεγάλη περιπέτεια. Πράγματι: θα βάλουν σε μια μεγάλη περιπέτεια τα κέρδη και τα κεκτημένα του ελληνικού καπιταλισμού. Ή αυτά τα κεκτημένα θα χρηματοδοτηθούν από το αίμα μας ή θα τα αμφισβητήσουμε εμείς. Ο ελληνικός καπιταλισμός θέλει να γίνουμε οι Ιφιγένειες που θα θυσιαστούν για να ξανα-σαλπάρουν τα καράβια του κέρδους του και να μη χάσει πόντους από τους άλλους ανταγωνιστές του. Για να διατηρήσουμε τα δικαιώματά μας και να παλέψουμε για μια κοινωνία που δεν θα τα λεηλατεί, πρέπει να αποκαλύψουμε το παραμύθι του «νέου πατριωτισμού» των δικών μας θυσιών, να ανατρέψουμε το κυβερνητικό Πρόγραμμα Σταθερότητας, να ανατρέψουμε το νεοφιλελευθερισμό, να ανοίξουμε το δρόμο για το σοσιαλισμό.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s