Ποιος θυμάται την επανάσταση και το σοσιαλισμό;

(του Πάνου Κοσμά, Κόκκινο, τεύχος 51)

Στις 28 και 29 Ιουνίου στο Σύνταγμα έκανε την πλέον επίσημη εμφάνισή του το κράτος έκτακτης ανάγκης: με στρατιωτικό σχέδιο μάχης κατά του «εχθρού λαού», μας πρόσφερε ζωντανές εικόνες εμφυλίου πολέμου. Από την πλευρά τους, οι αγωνιστές και αγωνίστριες του Συντάγματος (που δεν ήταν 1.000.000 ούτε 500.000 ούτε καν 100.000, αλλά μερικές δεκάδες χιλιάδες) αποδείχθηκαν σκληροτράχηλοι μαχητές στο σκηνικό του εμφυλίου πολέμου που είχε στηθεί. Βιώσαμε έτσι, σε συνθήκες πραγματικής μάχης, τι σημαίνει «οι από πάνω να μη μπορούν να κυβερνήσουν όπως πριν και οι από κάτω να μη δέχονται πλέον να κυβερνηθούν όπως πριν». Για όσους/ες θέλουν να βλέπουν το «ανάπτυγμα» και τις βαθύτερες τάσεις στα γεγονότα, η μάχη του διημέρου 29-29 Ιουνίου ήταν η επίσημη εισαγωγή σε μια περίοδο που εξελίσσεται πλέον σε προεπαναστατική και που έχει ανοίξει η μάχη για την εξουσία.

Οι εξελίξεις αυτές εμπεδώνουν και βαθαίνουν τη δυναμική που οδήγησε στο «κίνημα των αγανακτισμένων» και κάνουν επείγουσα την ανάγκη για απαντήσεις σε καίρια ερωτήματα:

1.Γραμμή πάλης για την εξουσία ή γραμμή αντίστασης και ανάσχεσης των πολιτικών του  μνημονίου;

Η πάλη για την εξουσία έχει ανοίξει ήδη με πολλούς τρόπους και σε πολλά επίπεδα: Πρώτο, εξαιτίας της κυβερνητικής αστάθειας: Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ έχει φτάσει στα όριά της, με το Μεσοπρόθεσμο κινδύνευσε με κατάρρευση, η δε παράταση ζωής που πήρε, είναι μικρή. Αυτή η κυβερνητική αστάθεια οφείλεται στην  ανταρσία της κοινωνίας, της κοινωνικής βάσης του ΠΑΣΟΚ, τμήματος των συνδικάτων και τέλος των μεσαίων στρωμάτων. Άρα και οποιαδήποτε διάδοχη λύση, αφενός δεν θα είναι εύκολη και αφετέρου θα είναι επίσης ασταθής. Αν όμως ήρθε η ώρα που οι «κυβερνήσεις πέφτουνε», τι πρέπει να τις αντικαταστήσει; Δεύτερο, εξαιτίας της γενικότερης κρίσης του πολιτικού συστήματος: Το μαρτυρούν με όλους τους δυνατούς τρόπους οι δημοσκοπήσεις, κυρίως όμως το μαρτυράει το κυνηγητό σε όλη την Ελλάδα των  στελεχών και πολιτευτών της κυβέρνησης και του ΠΑΣΟΚ. Τρίτο, επειδή το θέτει σαν πρόκληση το κράτος έκτακτης ανάγκης και οι τακτικές μάχης της αστυνομίας: αν πρέπει να υπερασπιστούμε τις διαδηλώσεις μας και τους χώρους μας (από τα γραφεία μας μέχρι τις πλατείες, τις γειτονιές, τις απεργίες, τις διαδικασίες μας κ.λπ.) από τις δυνάμεις καταστολής και τους φασίστες, δεν χρειαζόμαστε τα δικά μας όργανα «αντι-εξουσίας γι’ αυτό; Τις ομάδες περιφρούρησης, την οργανωμένη λαϊκή αυτοάμυνα, τις απεργιακές φρουρές; Τέταρτο, επειδή το κίνημα έχει περάσει πλέον στην πολιτική του φάση, βάζοντας καθαρά πολιτικούς στόχους που αμφισβητούν την εξουσία των «από πάνω»: να φύγουν αυτοί και η τρόικα, να πέσει η κυβέρνηση, να μην περάσει το Μεσοπρόθεσμο. Δεν είναι φανερό ότι χρειαζόμαστε μια απάντηση στο ερώτημα με τι θα αντικατασταθούν όλοι αυτοί (που θα «φύγουν») και η εξουσία τους την επόμενη κιόλας μέρα; Πέμπτο, γιατί το κίνημα, κόντρα στο πολιτικό τους σύστημα, έχει στοχοθετήσει την «πραγματική δημοκρατία»: Μπορεί όμως να υπάρξει πραγματική δημοκρατία με τα μέσα παραγωγής στα χέρια των καπιταλιστών; Συνέχεια

Advertisements

4η Συνδιάσκεψη ΣΥΡΙΖΑ: Οργανωτικά, ένα βήμα μπρος – πολιτικά, βήματα σημειωτόν

του Πάνου Κοσμά

(Κόκκινο, Ιούλιος 2011)

Η 4η  Συνδιάσκεψη του  ΣΥΡΙΖΑ διεξάγεται ύστερα από μια μακρά  και επώδυνη περίοδο  κρίσης αλλά και σε μια συγκυρία που  η αναμέτρηση με την κυβέρνηση, το μνημόνιο και την τρόικα παίρνει νέα χαρακτηριστικά, ανοίγοντας το ζήτημα της εξουσίας και της «επόμενης μέρας». Σε τέτοιες συνθήκες, ο ΣΥΡΙΖΑ βαδίζει προς τη Συνδιάσκεψη έχοντας κάνει οργανωτικά ένα βήμα μπρος (αν και αβέβαιο και δειλό) και πολιτικά πολλά βήματα σημειωτόν.

Ως ΚΟΚΚΙΝΟ είχαμε πρώτοι διατυπώσει το αίτημα -στην «εύφορη» περίοδο της ανοδικού κύματος για τον ΣΥΡΙΖΑ- για δημοκρατική συγκρότησή του, με μέλη, αποφασιστικές διαδικασίες και δημοκρατικά εκλεγμένα όργανα. Δυστυχώς η άρνηση του ΣΥΝ, αλλά και η έμμεση βοήθεια που είχε σε αυτή του την άρνηση από συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ, δεν επέτρεψαν να γίνει τότε αυτό το βήμα, που θα ενέτασσε μαζικά στις γραμμές του ανένταχτους και ανένταχτες που τον είχαν προσεγγίσει. Ο ΣΥΡΙΖΑ πλήρωσε ακριβά εκείνο το οργανωτικό και πολιτικό «έγκλημα»: Από τη μια, μη έχοντας δημοκρατικά εκλεγμένα όργανα και αποφασιστικές διαδικασίες, δεν είχε τρόπο να διαχειριστεί τις διαφωνίες στους κόλπους του, με αποτέλεσμα να παράγονται διαρκώς μη διαχειρίσιμα «επεισόδια» αντιπαράθεσης, ηγετικών διενέξεων και προσωπικών στρατηγικών που λειτουργούσαν διαλυτικά και αποσυσπειρωτικά. Από την άλλη, το κύμα των ανένταχτων που συσπειρώθηκε γύρω του δεν άντεξε για πολύ το στάτους των «μελών χωρίς δικαιώματα» και απομακρύνθηκε, ενώ και γενικότερα οι γραμμές του αποσυσπειρώθηκαν. Το αποτέλεσμα ήταν να μεγιστοποιηθεί η αδυναμία παρέμβασης στην κοινωνία και στα κινήματα και να τονωθούν ακόμη περισσότερο τα εκλογικά και επικοινωνιακά χαρακτηριστικά του σχήματος.

Ενόψει της Συνδιάσκεψης, τα οργανωτικά βήματα μπρος είναι  σημαντικά: το σώμα της Συνδιάσκεψης θα είναι σώμα εκλεγμένων (με εκλογές ή συναινετική ανάδειξη) αντιπροσώπων και θα έχει αποφασιστικές αρμοδιότητες, μεταξύ των οποίων να εκλέξει και το ενδιάμεσο αποφασιστικό όργανο, την Πανελλαδική Συντονιστική Επιτροπή. Επίσης, οι πολιτικές αποφάσεις θα επικυρωθούν από το σώμα. Ωστόσο, είναι φανερές οι δυνάμεις αδράνειας (που πλέον αφορούν τον ΣΥΝ ή τμήματα του ΣΥΝ) που απειλούν να σχετικοποιήσουν τη σημασία και το περιεχόμενο αυτών των βημάτων. Εξάλλου, οι «σκεπτικιστές» θα έχουν σύμμαχο το γεγονός ότι η προσυνδιασκεψική διαδικασία ήταν ελλιπέστατη και χωρίς μαζική συμμετοχή. Η εμπειρία της Συνδιάσκεψης θα δείξει ποια θα είναι τα πραγματικά κέρδη από αυτή τη διαδικασία.    Συνέχεια