Ποιος θυμάται την επανάσταση και το σοσιαλισμό;

(του Πάνου Κοσμά, Κόκκινο, τεύχος 51)

Στις 28 και 29 Ιουνίου στο Σύνταγμα έκανε την πλέον επίσημη εμφάνισή του το κράτος έκτακτης ανάγκης: με στρατιωτικό σχέδιο μάχης κατά του «εχθρού λαού», μας πρόσφερε ζωντανές εικόνες εμφυλίου πολέμου. Από την πλευρά τους, οι αγωνιστές και αγωνίστριες του Συντάγματος (που δεν ήταν 1.000.000 ούτε 500.000 ούτε καν 100.000, αλλά μερικές δεκάδες χιλιάδες) αποδείχθηκαν σκληροτράχηλοι μαχητές στο σκηνικό του εμφυλίου πολέμου που είχε στηθεί. Βιώσαμε έτσι, σε συνθήκες πραγματικής μάχης, τι σημαίνει «οι από πάνω να μη μπορούν να κυβερνήσουν όπως πριν και οι από κάτω να μη δέχονται πλέον να κυβερνηθούν όπως πριν». Για όσους/ες θέλουν να βλέπουν το «ανάπτυγμα» και τις βαθύτερες τάσεις στα γεγονότα, η μάχη του διημέρου 29-29 Ιουνίου ήταν η επίσημη εισαγωγή σε μια περίοδο που εξελίσσεται πλέον σε προεπαναστατική και που έχει ανοίξει η μάχη για την εξουσία.

Οι εξελίξεις αυτές εμπεδώνουν και βαθαίνουν τη δυναμική που οδήγησε στο «κίνημα των αγανακτισμένων» και κάνουν επείγουσα την ανάγκη για απαντήσεις σε καίρια ερωτήματα:

1.Γραμμή πάλης για την εξουσία ή γραμμή αντίστασης και ανάσχεσης των πολιτικών του  μνημονίου;

Η πάλη για την εξουσία έχει ανοίξει ήδη με πολλούς τρόπους και σε πολλά επίπεδα: Πρώτο, εξαιτίας της κυβερνητικής αστάθειας: Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ έχει φτάσει στα όριά της, με το Μεσοπρόθεσμο κινδύνευσε με κατάρρευση, η δε παράταση ζωής που πήρε, είναι μικρή. Αυτή η κυβερνητική αστάθεια οφείλεται στην  ανταρσία της κοινωνίας, της κοινωνικής βάσης του ΠΑΣΟΚ, τμήματος των συνδικάτων και τέλος των μεσαίων στρωμάτων. Άρα και οποιαδήποτε διάδοχη λύση, αφενός δεν θα είναι εύκολη και αφετέρου θα είναι επίσης ασταθής. Αν όμως ήρθε η ώρα που οι «κυβερνήσεις πέφτουνε», τι πρέπει να τις αντικαταστήσει; Δεύτερο, εξαιτίας της γενικότερης κρίσης του πολιτικού συστήματος: Το μαρτυρούν με όλους τους δυνατούς τρόπους οι δημοσκοπήσεις, κυρίως όμως το μαρτυράει το κυνηγητό σε όλη την Ελλάδα των  στελεχών και πολιτευτών της κυβέρνησης και του ΠΑΣΟΚ. Τρίτο, επειδή το θέτει σαν πρόκληση το κράτος έκτακτης ανάγκης και οι τακτικές μάχης της αστυνομίας: αν πρέπει να υπερασπιστούμε τις διαδηλώσεις μας και τους χώρους μας (από τα γραφεία μας μέχρι τις πλατείες, τις γειτονιές, τις απεργίες, τις διαδικασίες μας κ.λπ.) από τις δυνάμεις καταστολής και τους φασίστες, δεν χρειαζόμαστε τα δικά μας όργανα «αντι-εξουσίας γι’ αυτό; Τις ομάδες περιφρούρησης, την οργανωμένη λαϊκή αυτοάμυνα, τις απεργιακές φρουρές; Τέταρτο, επειδή το κίνημα έχει περάσει πλέον στην πολιτική του φάση, βάζοντας καθαρά πολιτικούς στόχους που αμφισβητούν την εξουσία των «από πάνω»: να φύγουν αυτοί και η τρόικα, να πέσει η κυβέρνηση, να μην περάσει το Μεσοπρόθεσμο. Δεν είναι φανερό ότι χρειαζόμαστε μια απάντηση στο ερώτημα με τι θα αντικατασταθούν όλοι αυτοί (που θα «φύγουν») και η εξουσία τους την επόμενη κιόλας μέρα; Πέμπτο, γιατί το κίνημα, κόντρα στο πολιτικό τους σύστημα, έχει στοχοθετήσει την «πραγματική δημοκρατία»: Μπορεί όμως να υπάρξει πραγματική δημοκρατία με τα μέσα παραγωγής στα χέρια των καπιταλιστών;

Το «κίνημα των αγανακτισμένων» είναι ένα κίνημα πολιτικών στόχων, δηλαδή ένα πολιτικό κίνημα. Έχει δείξει ότι θέλει να «νομοθετήσει» αντί γι’ «αυτούς», αλλά δεν ξέρει πώς να το κάνει ούτε ποια «εκτελεστική εξουσία» θα εφαρμόσει τις αποφάσεις του. Χρειαζόμαστε λοιπόν μια απάντηση σ’ αυτό εδώ και τώρα! Γιατί το να στοχοθετείς σαν Αριστερά το να φύγει η κυβέρνηση και το μνημόνιο, να μην περάσει το Μεσοπρόθεσμο κ.λπ. χωρίς να έχεις απάντηση τι θα γίνει την επόμενη κιόλας μέρα, πέρα από πολιτική ανευθυνότητα και τυχοδιωκτισμό, αποκαλύπτει και τις γραμμές πάλης μέσα στην Αριστερά.
Να μην έχουμε απάντηση για την «επόμενη μέρα», λοιπόν, σημαίνει τα εξής:

  • Είτε ότι έχουμε σαν γραμμή πάλης την «αιώνια αντιπολίτευση»: Αυτοί θα κυβερνούν και θα δίνουν τις λύσεις σύμφωνα με τα συμφέροντα της τάξης τους, κι εμείς θα είμαστε συνεχώς στο δρόμο, διαρκής αντιπολίτευση, καθηλωμένοι πάντα στο στάδιο της «αντίστασης» και «αλληλεγγύης». Και θα πηγαίνουμε από ηρωική και τιμημένη ήττα σε ηρωική και τιμημένη ήττα… Και όταν με το καλό φύγουν με το ελικόπτερο, θα καθόμαστε να τους χαζεύουμε, περιμένοντας την επόμενη δική τους κυβέρνηση για να ξαναρχίσουμε την κινηματική αντιπολίτευση ζητώντας να φύγουν κι αυτοί κ.ο.κ… Πολλές και διαφορετικές δυνάμεις της Αριστεράς και των αναρχικών έχουν μια τέτοια προσέγγιση, ξεκινώντας από πολλές και ποικίλες αφετηρίες, επειδή δεν θέλουν να βάλουμε στόχο την κατάληψη της εξουσίας!

  • Είτε ότι πιστεύουμε πως τη λύση θα δώσουν οι εκλογές: Το κίνημα πιέζει απ’ τα κάτω, ανατρέπει ντους συσχετισμούς, αυξάνει τα ποσοστά της Αριστεράς και προετοιμάζει μια αριστερή κυβερνητική λύση. «Η Αριστερά στην κυβέρνηση – ο λαός στην εξουσία», για να παραφράσουμε ένα παλιό σύνθημα του ΠΑΣΟΚ. Μήπως όμως δεν πρέπει να επαναλάβουμε τη σοσιαλδημοκρατία και άρα χρειαζόμαστε ένα πολιτικό σχέδιο που να φέρνει το «λαό» (προτιμούμε να λέμε τους εργαζόμενους) στην εξουσία, και πρέπει να υποτάσσουμε τις όποιες κυβερνητικές προτάσεις σ’ αυτό;
  • Είτε ότι πιστεύουμε πως το πλαίσιο αυτής της αναμέτρησης εξακολουθεί να είναι η ταξική διαπραγμάτευση: Άρα το ζήτημα δεν είναι να αμφισβητήσουμε την εξουσία τους, αλλά να διαπραγματευτούμε κινηματικά τους όρους, τους ρυθμούς και την έκταση των απωλειών στα δικαιώματα και τις κατακτήσεις μας. Να λειτουργήσουμε, μέσω του κινήματος και των κοινωνικών αντιστάσεων, σαν επιβραδυντές της επίθεσης των «από πάνω».

Σε κάθε περίπτωση, το κενό της διατύπωσης μιας πρότασης που να στοχεύει και να προετοιμάζει την εξέγερση και την ανατροπή της εξουσίας τους πρέπει να καλυφθεί άμεσα! Στην κατεύθυνση αυτή, καταθέτουμε κωδικοποιημένα κάποιες προτάσεις για αιτήματα που πρέπει να χαρακτηρίζουν το πρόγραμμα της Αριστεράς σε αυτή τη συγκυρία:

  • Εκλογές για Συντακτική Συνέλευση, που θα θεσμοθετήσει την απαγόρευση της ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής και διανομής και θα κατοχυρώσει όλη την γκάμα των ατομικών, κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων στο ανώτερο επίπεδο.
  • Ανάδειξη από το κίνημα εμβρυϊκών μορφών αντι-εξουσίας: συντονιστικά εκλεγμένων και ανακλητών αντιπροσώπων από όλες τις πλατείες, παναττικός και πανεθνικός τους συντονισμός, αλλά και επιτροπές αγώνα παντού (σε εργατικούς χώρους, σχολές κ.λπ.) που θα εκλέξουν επίσης ανακλητούς αντιπροσώπους. Η πανεθνική ανάπτυξη και δικτύωση τέτοιου τύπου κινηματικών οργάνων μπορεί να συγκροτήσει μια πανεθνική δομή αντι-εξουσίας που να αντικαταστήσει αυτούς που θέλουμε να φύγουν με ελικόπτερο. Η απάντηση στο ερώτημα «ποιος θα τους αντικαταστήσει;» είναι μία: «Εμείς!».
  • Κυβέρνηση της Αριστεράς με σοσιαλιστικό πρόγραμμα: Ένα τέτοιο αίτημα-σύνθημα, σε μια τέτοια συνολική πρόταση πάλης για την εξουσία, σημαίνει ότι σε μια στρατηγική ρήξης δεν μας είναι αδιάφοροι οι κοινοβουλευτικοί συσχετισμοί, ούτε η δυνατότητα να διεμβολιστούν από την πλευρά της Αριστεράς, σαν «στιγμή» όμως και όχι «συνόψιση» του αγώνα για την εξουσία. Από την άλλη όμως, η πικρή ιστορική πείρα διδάσκει ότι οι κυβερνήσεις της Αριστεράς σε κορυφαίες ιστορικές στιγμές αναμέτρησης είτε έσπευσαν να σώσουν το σύστημα μέσα από την ταξική συνεργασία είτε έγιναν εμπόδιο στο συνολικό αγώνα των «από κάτω» για την κατάληψη της εξουσίας. Γι’ αυτό, μια τέτοια κυβέρνηση της Αριστεράς πρέπει να έχει σοσιαλιστικό πρόγραμμα!
  • Ανάδειξη οργάνων αυτοάμυνας του κινήματος: Εξειδικευμένες ομάδες περιφρούρησης των οργανώσεων της Αριστεράς, αλλά και των συνδικάτων, όργανα λαϊκής αυτοάμυνας στις πλατείες και τους εργατικούς χώρους, απεργιακές φρουρές κ.λπ. Για να γίνουμε ικανοί να καταλάβουμε την εξουσία, πρέπει πρώτα να μάθουμε να αυτοπεριφρουρούμαστε, να μαθητεύσουμε στη μαζική λαϊκή αυτοάμυνα, να μπορούμε να υπερασπιζόμαστε τους χώρους μας (το εργοστάσιο που απεργεί, την κατειλημμένη πλατεία, το δρόμο στον οποίο διαδηλώνουμε, τη γειτονιά στην οποία δραστηριοποιούμαστε).

2.Ρήξη ή υποταγή;

Η περιπέτεια του διαλόγου γύρω από το δίλημμα «στάση πληρωμών ή αναδιαπραγμάτευση του χρέους» είναι ενδεικτική του γεγονότος ότι δεν έχει συνειδητοποιηθεί ποιο είναι το πραγματικό δίλημμα που αντιμετωπίζουμε. Από τη μια, δυνάμεις όπως ο ΣΥΝ προσπαθούν να ισορροπήσουν ανάμεσα στην ανάγκη διαγραφής του μεγαλύτερου μέρους του χρέους αλλά χωρίς ρήξη με την ΟΝΕ. Από την άλλη, τόσο ο ΣΥΝ όσο και το ΚΚΕ (που πιστεύει ότι η αριστερή πρόταση για στάση πληρωμών είναι μια… διαχειριστική πρόταση), αλλά και δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, δεν φαίνονται να αντιλαμβάνονται η αριστερή πρόταση για διαγραφή του χρέους ή έστω σημαντικού τμήματός του παραπέμπει σε μια ταραχώδη περίοδο σκληρής πάλης για την εξουσία, κι όχι σε μια ήρεμη αριστερή διακυβέρνηση που εφαρμόζει ένα αριστερό πρόγραμμα διεξόδου από την κρίση του καπιταλισμού.
Ύστερα, δεν χρειάζεται καν η στάση πληρωμών για να μπούμε σε μια τέτοια περίοδο σκληρής αναμέτρησης για την εξουσία: αρκεί να πέσει η κυβέρνηση και να μην περάσει κάποιο Μεσοπρόθεσμο, αρκεί δηλαδή να επιτευχθούν οι στόχοι του κινήματος που είναι ήδη κοινός τόπος! Την επόμενη κιόλας μέρα θα έχουμε διάφορες, γνωστές από την ιστορία, μορφές ανταρσίας των τραπεζιτών και των εργοδοτών, φυγή κεφαλαίων, αδυναμία εξυπηρέτησης του χρέους, πολιτική κρίση και αναταραχή, δέσμευση καταθέσεων ή κλειστές τράπεζες, διαφόρων ειδών «αντίποινα» από το διεθνές σύστημα κ.λπ. Αν δεν προετοιμάζουμε τον κόσμο του κινήματος και της Αριστεράς για όλα αυτά και για τη μάχη για την εξουσία που θα ακολουθήσει σκληρή και αμείλικτη, υποπίπτουμε σε ασυγχώρητο τυχοδιωκτισμό!

Το πραγματικό δίλημμα, λοιπόν, είναι «ρήξη ή υποταγή». Διαγραφή -και μάλιστα του μεγαλύτερου μέρους- του χρέους χωρίς τη συναίνεση και με τους όρους της τρόικας που να μην οδηγεί σε ρήξη, δεν υπάρχει! Ούτε υπάρχει οποιαδήποτε ρήξη που να μην εισάγει σε μια (σύντομη μάλιστα) αναμέτρηση για την εξουσία! Ρήξη που να μη σημαίνει και ρήξη με την ΟΝΕ επίσης δεν υπάρχει! Μόνο που εδώ όχι μόνο πρέπει να θέλουμε αλλά είναι και η μοναδική μας σωτηρία η άμεση διεθνοποίηση αυτής της ρήξης, άρα το να στοχοθετήσει η Αριστερά την έξοδο από το ευρώ δεν ταιριάζει σε μια διεθνιστική και αντικαπιταλιστική στρατηγική ρήξης με το σύστημα αλλά σε μια εθνικο-απομονωτική γραμμή ανασύνταξης του ελληνικού καπιταλισμού!

3.Θεωρία σταδίων ή σοσιαλιστικό σχέδιο και πρόγραμμα;

Μέχρι στιγμής, όλα τα πολιτικά σχέδια είναι παρόντα στην εξέλιξη της ιστορικών διαστάσεων κρίσης του ελληνικού καπιταλισμού, εκτός από ένα: το σχέδιο του σοσιαλισμού… Όλες οι προτάσεις που κατατίθενται, είναι εν τέλει εκδοχές λαϊκού μετώπου (από αριστερές έως δεξιές) που δεν στοχεύουν στο σοσιαλισμό και στην ανατροπή της καπιταλιστικής εξουσίας. Σε όλα τα σχέδια υπάρχει πλήρης έκλειψη: του πολιτικού υποκειμένου, της κοινωνικής συμμαχίας και της ηγεμονίας εντός αυτής τη συμμαχία, του χαρακτήρα του προγράμματος (σοσιαλιστικό ή κάποιου «μεταβατικού» σταδίου;), της οικονομικής εξουσίας (θα παραμείνουν τα μέσα παραγωγής και διανομής σε καπιταλιστική ιδιοκτησία ενώ κάποια αριστερή κυβέρνηση θα πραγματοποιεί ένα «πείραμα» μετασχηματισμού του καπιταλισμού σε σοσιαλισμό μέσω μιας κάποιας «παραγωγικής ανασυγκρότησης της οικονομίας»;), της πολιτικής εξουσίας (θα εξακολουθήσουν να έχουν την εξουσία οι στρατοκράτες και η αστυνομία του κάθε Παπουτσή;).

4.Ειρηνικός δρόμος ή εξέγερση και επανάσταση;

Η εμπειρία του Συντάγματος και γενικότερα του «κινήματος των πλατειών» το πρώτο διάστημα δημιούργησε την ψευδαίσθηση ότι εφευρέθηκε ο «ειρηνικός δρόμος» κινηματικής δράσης, ίσως και αλλαγής της κοινωνίας, αρκεί να εξασφαλίζαμε ότι το κίνημα… δεν θα προκαλέσει την αστυνομία. Αυτή η καθησυχαστική ψευδαίσθηση διαλύθηκε στους καπνούς των δακρυγόνων και στο αίμα των διαδηλωτών στο διήμερο της 28-29 Ιούνη! Η αστυνομία δεν χρειάζεται «προκλήσεις» για να χτυπήσει, αλλά και αν υποθέσουμε ότι όλα εξαρτώνται από αυτό, μπορεί κάλλιστα να τις κατασκευάσει! Έτσι, η ανακουφιστική παρένθεση κλείνει και ξαναγυρνάμε λίγο πριν, στους δίκαιους πανηγυρισμούς για τις αραβικές επαναστάσεις, την πλατεία Ταχρίρ κ.λπ. Οι δυνάμεις καταστολής του κράτους υπάρχουν για να χρησιμοποιούνται ενάντια στον «εσωτερικό εχθρό», στον «εχθρό λαό» όταν τολμήσει να αμφισβητήσει στην πράξη την καπιταλιστική εξουσία.

Αυτό δεν είναι πολιτική συνηγορία υπέρ των «μπάχαλων». Απλώς πρέπει να αποδώσουμε στους «μπάχαλους» τη σωστή κατηγορία: όχι ότι δεν είναι πατσιφιστές (καλά κάνουν και δεν είναι, όποιος έχει πρότυπό του τον Γκάντι, ας το πει καθαρά), αλλά ότι: Πρώτον, θεωρούν ότι μια μαζική διαδήλωση χωρίς βία είναι πολιτικά διάφορη και άρα αρχίζει να αποκτάει ενδιαφέρον όταν εκτραπεί από τη «μάχιμη πρωτοπορία» σε σύγκρουση με την αστυνομία. Συνήθως μάλιστα, οι «μάχιμοι» ρίχνουν καμιά πέτρα ή μολότοφ από απόσταση ασφαλείας και ύστερα τρέχουν όσο πιο γρήγορα μπορούν, και μένουν πίσω οι «πατσιφιστές» για να φάνει το ξύλο… Πρόκειται για λογική που εγκαθιστά δικαιώματα της «πρωτοπορίας» πάνω στη «μάζα» που θα ζήλευαν και οι πιο φανατικοί σταλινικοί. Δεύτερον, καταστρέφουν τις δυνατότητες για μαζική λαϊκή αυτοάμυνα: Παρακάμπτοντας κάθε έννοια στόχου στην αναμέτρηση με την αστυνομία (π.χ. απωθούμε την αστυνομία από το Σύνταγμα για να επιστρέψει εκεί μαζικά ο κόσμος και να διαδηλώσει, κι όχι γιατί βρήκαμε μια καλή αφορμή να εκπαιδευτούμε εμείς στον πετροπόλεμο) και έχοντας υιοθετήσει «προσωπικές» τακτικές μάχης (πετροπόλεμος και μολότοφ, αλλά όχι οδοφράγματα που τα υπερασπιζόμαστε συλλογικά και μαζικά), όχι μόνο δεν βοηθούν στη μαζική συμμετοχή του κόσμου αλλά αποτρέπουν τη συμμετοχή του και μετατρέπουν την αναμέτρηση σε «μονομαχία» και «προσωπική υπόθεση» με τους μπάτσους.

Ας ξαναγυρίσουμε όμως στην Ταχρίρ, και ας πάμε κι ακόμα παραπίσω για να ακούσουμε κάποιους τυχάρπαστους (Μαρξ, Ένγελς, Λούξεμπουργκ, Λένιν και Τρότσκι τους έλεγαν) που υποστήριζαν ότι χωρίς ένοπλη εξέγερση για την ανατροπή του αστικού κράτους δεν θα υπάρχει σοσιαλισμός και «δίδασκαν» ότι η εξέγερση είναι τέχνη. Προτιμάμε να πιστέψουμε αυτούς… Αλήθεια, ποιοι σ’ αυτή την Αριστερά θυμούνται την επανάσταση;..

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s