Οι διαφανείς σκοπιμότητες του μεγάλου ψέματος…

του Πάνου Κοσμά*, Κόκκινο. Οκτώβρης 2011)

Το Δημόσιο δεν πληρώνει μισθούς και συντάξεις χάρη στα δάνεια της τρόικας!

Τον Απρίλιο του 2010 το ελληνικό https://i2.wp.com/www.kokkino.org/images/stories/2011/index_down.jpgΔημόσιο δεν μπορούσε πλέον να δανειστεί από τις αγορές. Αυτό στην πραγματικότητα ισοδυναμεί με χρεοστάσιο. Για να μην κηρύξει λοιπόν στάση πληρωμών στα χρεολύσια και τους τόκους του δημόσιου χρέους, δηλαδή προς τους εγχώριους και ξένους τοκογλύφους, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ συνέπραξε με την τρόικα, ώστε να υπογραφεί το Μάιο του 2010 το μνημόνιο και να δοθεί στο ελληνικό Δημόσιο το αρχικό δάνειο των 110 δισ. ευρώ.
Η κυβερνητική προπαγάνδα, που ενορχηστρώθηκε από το σύνολο του πολιτικού προσωπικού των κομμάτων του μνημονίου και τα παπαγαλάκια των μίντια, των τραπεζιτών και του ΣΕΒ, υποστήριξε ότι αν δεν μπαίναμε στο μνημόνιο για να πάρουμε τα δανεικά της τρόικας δεν θα μπορούσαμε να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις. Στη συνέχεια, σε κάθε επικαιροποίηση του μνημονίου, το εκβιαστικό δίλημμα επαναλαμβανόταν προκειμένου να πειθαναγκαστούν οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, οι συνταξιούχοι κ.λπ. να υποστούν τις θυσίες των επαναλαμβανόμενων «νέων πακέτων» μέτρων. Τα ίδια με το Μεσοπρόθεσμο, τα ίδια και τώρα με την 6η δόση κ.λπ. κ.λπ.
Επειδή αυτή η κυβερνητική προπαγάνδα έχει συσκοτίσει και διαστρέψει την πραγματικότητα σε τέτοιο βαθμό ώστε πολλοί να έχουν πιστέψει πως αν πληρώνονται ακόμη μισθοί και συντάξεις, αυτό το οφείλουμε στα δανεικά της φιλεύσπλαχνης τρόικας, στη συνέχεια καταρρίπτουμε αυτό το επιχείρημα με βάση τα επίσημα στατιστικά στοιχεία.

Με τη γλώσσα των αριθμών Συνέχεια

Advertisements

20 σημεία για τον πολιτικό απολογισμό και τις προοπτικές του αγώνα

(του Πάνου Κοσμά, Οκτώβριος 2011)

Για το διήμερο των κινητοποιήσεων 19-20 Οκτωβρίου

1. To διήμερο 19-20 Οκτωβρίου αποτέλεσεhttps://i0.wp.com/www.kokkino.org/images/stories/19-10-11a.jpg μια νέα και ανώτερη κορύφωση της σύγκρουσης του κινήματος και της Αριστεράς με την κυβέρνηση της κοινωνικής αντεπανάστασης, ένα σημαντικό σημείο καμπής, ύστερα από το διήμερο 29-30 Ιουνίου και τη μάχη ενάντια στο Μεσοπρόθεσμο. Σε αυτή τη μάχη αναβίωσαν έντονα στοιχεία πολιτικής απεργίας: η επικράτηση του πολιτικού στοιχείου στην αναμέτρηση με την κυβέρνηση, που αρχικά έφερε στο μαζικό αγώνα με πολύ αντιφατικό τρόπο το «κίνημα των αγανακτισμένων», αυτή τη φορά «επιβεβαιώθηκε» σε μια γενική απεργία και άρα έγινε σε σημαντικό βαθμό κατάκτηση των αγωνιζόμενων κομματιών αλλά και μεγάλων τμημάτων της εργατικής τάξης. Η συμμετοχή στην απεργία και τη διαδήλωση ήταν συγκλονιστική, την Τετάρτη έγινε μια συγκέντρωση ιστορικής κλίμακας για τα δεδομένα της Αθήνας, η δεύτερη μέρα της απεργίας ήταν πολύ πιο μαζική και μαχητική απ’ ό,τι στη 48ωρη απεργία του Ιουνίου, υπήρχαν ήδη πριν απ’ αυτήν κομμάτια του κινήματος σε κινητοποίηση (απεργιακή και όχι μόνο), είχαμε ακόμη πιο έντονα στοιχεία αλληλεγγύης και αυταπάρνησης στη μάχη με τους εργοδότες, ακόμη πιο έντονα στοιχεία μαζικού ξεσηκωμού. Όλα αυτά τα στοιχεία, που συμβαδίζουν με το πέρασμα από τη φάση του αγώνα για στενά οικονομικά αιτήματα στη φάση που ο αγώνας αποκτάει ανοιχτά πολιτικά χαρακτηριστικά, σηματοδοτούν ένα σημαντικό σημείο καμπής στη μαζική συνείδηση της εργατικής τάξης και των αγωνιζόμενων κοινωνικών στρωμάτων.

2. Ωστόσο, οι σημαντικές αυτές διαπιστώσεις δεν μας απαλλάσσουν από το καθήκον, όπως μετά από κάθε μεγάλη αναμέτρηση, να θέσουμε το ερώτημα: κερδίσαμε σ’ αυτή τη μάχη ή χάσαμε; Και γιατί; Πρέπει να θέτουμε διαρκώς, στις κρίσιμες καμπές και τις μεγάλες κορυφώσεις του αγώνα, αυτό το ερώτημα όχι για να απαξιώνουμε τις κατακτήσεις του μαζικού κινήματος, αλλά για δύο πολύ σημαντικούς λόγους: α. Γιατί η νίκη ή ήττα αφήνουν σημαντικά αποτυπώματα στις συνειδήσεις των αγωνιζόμενων, στην αυτοπεποίθηση και τη διάθεσή τους να αγωνίζονται και β. Γιατί πρέπει να ελέγχεται ξανά και ξανά η επάρκεια των ηγεσιών του κινήματος (συνδικαλιστικών και πολιτικών) και το σχέδιο μάχης. Συνέχεια