Ας φανταστούμε την «επόμενη μέρα», κι ας προετοιμαστούμε γι΄ αυτήν

Featured

του Πάνου Κοσμά,

(RedNotebook, Μάης 2012)

Τι θα συμβεί αν τα αποτελέσματα των ελληνικών εκλογών προκαλέσουν αστάθεια, βραχυκυκλώσουν ή αποδυναμώσουν εξαιρετικά τη μνημονιακή διακυβέρνηση; Τι θα συμβεί αν η αδυναμία του πρώτου κόμματος να σχηματίσει κυβέρνηση στον πρώτο γύρο των διερευνητικών εντολών, φέρει την εντολή στα χέρια του ΣΥΡΙΖΑ; Τι θα σημάνει η -εκτός συγκλονιστικού απροόπτου- εκλογή του Ολάντ την ίδια μέρα με τις ελληνικές εκλογές; Πόσο προετοιμασμένοι είμαστε για τις πολιτικές διεργασίες την «επόμενη μέρα» σε Ελλάδα και Ευρώπη;

Η Ευρώπη ολόκληρη, με την Ελλάδα στην περίοπτη θέση του «αδύναμου κρίκου», βρίσκεται μπροστά σε μια καμπή: το ελληνικό πρόγραμμα προσαρμογής είναι σε πλήρες αδιέξοδο, και μαζί μ΄ αυτό η «συνταγή» που οι Μερκοζί επέλεξαν για να διαχειριστούν την κρίση στο όνομα των συμφερόντων του κεφαλαίου. Η ανασφάλεια και η νευρικότητα είναι εμφανείς στις ευρωπαϊκές καγκελαρίες, στους «θεσμικούς επενδυτές», στα μεγάλα ευρωπαϊκά και διεθνή μίντια, που μιλούν για την ανάγκη …crisis management, εξαιτίας της ανόδου της Αριστεράς και ιδιαίτερα του ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα! Η κρίση βαθαίνει, οι ευρωπαϊκές κοινωνίες μοιάζουν με συμπιεσμένα ελατήρια έτοιμα να εκραγούν, και ο φόβος περνάει στο στρατόπεδο του κεφαλαίου. Τι προδιαγράφουν όλα αυτά;

Η ευρωπαϊκή διάσταση Συνέχεια

Advertisements

ΚΚΕ: μια τρομοκρατημένη ηγεσία εναντίον όλων…

του Πάνου Κοσμά,

(περιοδικό Κόκκινο, τεύχος 52)

Το πιο βαθύ σκοτάδι είναι λίγο πριν την αυγή. Έτσι και με το ΚΚΕ: τρομοκρατημένη η ηγεσία του από τις πιέσεις, πρώτα απ’ όλα του κόσμου και των δικών  του οπαδών και ψηφοφόρων, για πολιτικό μέτωπο της Αριστεράς και για απάντηση στο «ζήτημα της εξουσίας» και της κυβέρνησης, αντιδρά όλο και πιο «βίαια», χάνοντας κάθε μέτρο, αλλά ταυτόχρονα η θέη της αδυνατίζει μέρα με τη  μέρα. Η τελευταία άμυνα που επινόησε, κινείται στα όρια του… αναρχισμού (βλέπε σχετικό σχόλιο), οι δε πολιτικές ατάκες της γ.γ. του Αλέκας Παπαρήγα είναι πλέον μνημειώδεις. Η κορυφαία εξ αυτών: εμείς είμαστε κομμουνιστές  και όχι αριστεροί!!! Άρα οι κομμουνιστές δεν συμμαχούν με αριστερούς;! Και  στην οικονομική και κοινωνική «βάση»  τότε, με ποιους συμμαχούν; Με τον… εαυτό τους; Και τι γίνεται με τους κομμουνιστές που δεν είναι στις τάξεις του ΚΚΕ; Στο ΣΥΡΙΖΑ και στο ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν υπάρχουν κομμουνιστές; Συνέχεια

Να μην… κάψουμε το πολιτικό σχέδιο για κυβέρνηση της Αριστεράς!

του Πάνου Κοσμά*

Εποχή Κυριακή 29 Μάη

Δεν θυσιάζουμε -σαν την Ιφιγένεια- τα ριζοσπαστικά και αντισυστημικά χαρακτηριστικά του ΣΥΡΙΖΑ για να αποπλεύσει το καράβι μιας «οποιασδήποτε» «αντιμνημονιακής» κυβέρνησης!

Η ελληνική και ευρωπαϊκή συγκυρία «μυρίζουν» μπαρούτι: Η κυβέρνηση της Ολλανδίας κατέρρευσε – γιατί ο κυβερνητικός συνασπισμός, στη χώρα με την υψηλότερη αξιολόγηση της πιστοληπτικής ικανότητας ΑΑΑ και χωρίς πρόβλημα χρέους, απέτυχε να περάσει πακέτο μέτρων λιτότητας). Ο Economist βγαίνει με πρωτοσέλιδο που επιτίθεται στον Ολάντ – ο καπιταλισμός σε βαθιά κρίση δυσκολεύεται φοβάται ακόμη και την ανάδειξη προέδρου από τη σοσιαλδημοκρατία στη δεύτερη ισχυρότερη χώρα της Ευρωζώνης. Η πιστοληπτική ικανότητα της Ισπανίας υποβαθμίστηκε μόλις χθες – σε συνθήκες που ξανάρχισε η γενικευμένη επίθεση των αγορών στην Ευρωζώνη. Ο Σόρος και το ΔΝΤ καταγγέλλουν τη Μέρκελ για την επιμονή στις… πολιτικές λιτότητας – κάποιοι νεοφιλελεύθεροι αρχίζουν να αντιλαμβάνονται ότι η πολλή νεοφιλελεύθερη ορθοδοξία βλάπτει ακόμη και τον καπιταλισμό. Και όλοι περιμένουν εναγωνίως το αποτέλεσμα των ελληνικών εκλογών. Οι όροι που χρησιμοποιούνται για την κατάσταση του ευρωπαϊκού καπιταλισμού θυμίζουν ιατρικό δελτίο: «ολλανδικός ιός», «ελληνική ασθένεια», «γαλλική θρυαλλίδα», «πολιτική παθογένεια» (η άνοδος των «άκρων»: Αριστεράς και φασισμού). Ο διεθνής καπιταλιστικός Τύπος, οι «θεσμικοί επενδυτές», τα think tanks κ.λπ. μιλούν για την ανάγκη να υπάρξει risk management λόγω της ανόδου της Αριστεράς (και της φασίζουσας ακροδεξιάς ή και των ναζί).  Συνέχεια

Μέτωπο της Αριστεράς ή συμμαχία τύπου ιταλικής «Ελιάς»;

( του Πάνου Κοσμά, Εργατική Αριστερά – 03.04.2012)

Ο Πάνος Κοσμάς, μέλος της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ και της οργάνωσης «Κόκκινο», γράφει για την ανάγκη προσανατολισμού του ΣΥΡΙΖΑ σε ένα πολιτικό μέτωπο της Αριστεράς, για την ανάγκη απόκρουσης διαφορετικών πολιτικών σχεδίων για «εκλογικές διευρύνσεις» και «συμμαχίες προθύμων».

  • «Ενωθείτε και τσακίστε τους!». Αυτή η «εντολή» εργάτη της «Χαλυβουργίας» προς αριστερή αντιπροσωπεία αλληλεγγύης στον αγώνα τους αποκαλύπτει τις διαθέσεις της εργατικής τάξης, αλλά και ευρύτερων καταπιεζόμενων στρωμάτων. Η απαίτηση για πολιτικό μέτωπο της Αριστεράς και για κυβέρνηση της Αριστεράς έχει πλέον μαζικό έρεισμα στην εργατική τάξη και τα πληβειακά στρώματα, αλλά και στον κόσμο της Αριστεράς.

Εμπειρία αγώνων

Η απαίτηση αυτή μπορεί να είναι ενστικτώδης, αλλά είναι απόλυτα σωστή. Στηρίζεται στην εμπειρία σχεδόν δύο χρόνων αγώνων ενάντια στις πολιτικές του μνημονίου. Που απέδειξαν ότι η γραμμή της «αντίστασης και ανάσχεσης της επίθεσης», με τις επιμέρους, τις κλαδικές και τις γενικές απεργίες, αλλά και τους άλλους εκατοντάδες μικρούς και μεγάλους αγώνες, από μόνη της δεν οδηγεί στη νίκη. Το πλαίσιο της κοινωνικής διαπραγμάτευσης έχει καταρρεύσει από τις πολιτικές του μνημονίου, η συναίνεση του φόβου έχει δώσει τη θέση της στο κράτος «έκτακτης ανάγκης», η τρόικα και η κυβέρνηση δεν υποχωρούν στο παραμικρό ακόμη και μπροστά στις πιο μαζικές κινητοποιήσεις όσο έχουν ακόμη τη δυνατότητα να περνούν από τη Βουλή τα αλλεπάλληλα «πακέτα» μέτρων.

Πρέπει λοιπόν να μπλοκάρουμε την κυβερνητική μηχανή του μνημονίου, χρειάζεται πολιτική ανατροπή. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να εγκαταλείψουμε το «πεζοδρόμιο» και να ασχοληθούμε μόνο με τις εκλογές! Ήταν οι μάχες του κινήματος που οδήγησαν σε πτώση την κυβέρνηση Παπανδρέου, που έφθειραν την κυβέρνηση Παπαδήμου, που υποχρεώνουν το σύστημα να επιλέξει τις εκλογές σαν το μικρότερο κακό. Χωρίς το κίνημα, πολιτική ανατροπή προς το συμφέρον του κόσμου της εργασίας δεν μπορεί να υπάρξει! Συνέχεια

20 σημεία για τον πολιτικό απολογισμό και τις προοπτικές του αγώνα

(του Πάνου Κοσμά, Οκτώβριος 2011)

Για το διήμερο των κινητοποιήσεων 19-20 Οκτωβρίου

1. To διήμερο 19-20 Οκτωβρίου αποτέλεσεhttps://i0.wp.com/www.kokkino.org/images/stories/19-10-11a.jpg μια νέα και ανώτερη κορύφωση της σύγκρουσης του κινήματος και της Αριστεράς με την κυβέρνηση της κοινωνικής αντεπανάστασης, ένα σημαντικό σημείο καμπής, ύστερα από το διήμερο 29-30 Ιουνίου και τη μάχη ενάντια στο Μεσοπρόθεσμο. Σε αυτή τη μάχη αναβίωσαν έντονα στοιχεία πολιτικής απεργίας: η επικράτηση του πολιτικού στοιχείου στην αναμέτρηση με την κυβέρνηση, που αρχικά έφερε στο μαζικό αγώνα με πολύ αντιφατικό τρόπο το «κίνημα των αγανακτισμένων», αυτή τη φορά «επιβεβαιώθηκε» σε μια γενική απεργία και άρα έγινε σε σημαντικό βαθμό κατάκτηση των αγωνιζόμενων κομματιών αλλά και μεγάλων τμημάτων της εργατικής τάξης. Η συμμετοχή στην απεργία και τη διαδήλωση ήταν συγκλονιστική, την Τετάρτη έγινε μια συγκέντρωση ιστορικής κλίμακας για τα δεδομένα της Αθήνας, η δεύτερη μέρα της απεργίας ήταν πολύ πιο μαζική και μαχητική απ’ ό,τι στη 48ωρη απεργία του Ιουνίου, υπήρχαν ήδη πριν απ’ αυτήν κομμάτια του κινήματος σε κινητοποίηση (απεργιακή και όχι μόνο), είχαμε ακόμη πιο έντονα στοιχεία αλληλεγγύης και αυταπάρνησης στη μάχη με τους εργοδότες, ακόμη πιο έντονα στοιχεία μαζικού ξεσηκωμού. Όλα αυτά τα στοιχεία, που συμβαδίζουν με το πέρασμα από τη φάση του αγώνα για στενά οικονομικά αιτήματα στη φάση που ο αγώνας αποκτάει ανοιχτά πολιτικά χαρακτηριστικά, σηματοδοτούν ένα σημαντικό σημείο καμπής στη μαζική συνείδηση της εργατικής τάξης και των αγωνιζόμενων κοινωνικών στρωμάτων.

2. Ωστόσο, οι σημαντικές αυτές διαπιστώσεις δεν μας απαλλάσσουν από το καθήκον, όπως μετά από κάθε μεγάλη αναμέτρηση, να θέσουμε το ερώτημα: κερδίσαμε σ’ αυτή τη μάχη ή χάσαμε; Και γιατί; Πρέπει να θέτουμε διαρκώς, στις κρίσιμες καμπές και τις μεγάλες κορυφώσεις του αγώνα, αυτό το ερώτημα όχι για να απαξιώνουμε τις κατακτήσεις του μαζικού κινήματος, αλλά για δύο πολύ σημαντικούς λόγους: α. Γιατί η νίκη ή ήττα αφήνουν σημαντικά αποτυπώματα στις συνειδήσεις των αγωνιζόμενων, στην αυτοπεποίθηση και τη διάθεσή τους να αγωνίζονται και β. Γιατί πρέπει να ελέγχεται ξανά και ξανά η επάρκεια των ηγεσιών του κινήματος (συνδικαλιστικών και πολιτικών) και το σχέδιο μάχης. Συνέχεια

Ποιος θυμάται την επανάσταση και το σοσιαλισμό;

(του Πάνου Κοσμά, Κόκκινο, τεύχος 51)

Στις 28 και 29 Ιουνίου στο Σύνταγμα έκανε την πλέον επίσημη εμφάνισή του το κράτος έκτακτης ανάγκης: με στρατιωτικό σχέδιο μάχης κατά του «εχθρού λαού», μας πρόσφερε ζωντανές εικόνες εμφυλίου πολέμου. Από την πλευρά τους, οι αγωνιστές και αγωνίστριες του Συντάγματος (που δεν ήταν 1.000.000 ούτε 500.000 ούτε καν 100.000, αλλά μερικές δεκάδες χιλιάδες) αποδείχθηκαν σκληροτράχηλοι μαχητές στο σκηνικό του εμφυλίου πολέμου που είχε στηθεί. Βιώσαμε έτσι, σε συνθήκες πραγματικής μάχης, τι σημαίνει «οι από πάνω να μη μπορούν να κυβερνήσουν όπως πριν και οι από κάτω να μη δέχονται πλέον να κυβερνηθούν όπως πριν». Για όσους/ες θέλουν να βλέπουν το «ανάπτυγμα» και τις βαθύτερες τάσεις στα γεγονότα, η μάχη του διημέρου 29-29 Ιουνίου ήταν η επίσημη εισαγωγή σε μια περίοδο που εξελίσσεται πλέον σε προεπαναστατική και που έχει ανοίξει η μάχη για την εξουσία.

Οι εξελίξεις αυτές εμπεδώνουν και βαθαίνουν τη δυναμική που οδήγησε στο «κίνημα των αγανακτισμένων» και κάνουν επείγουσα την ανάγκη για απαντήσεις σε καίρια ερωτήματα:

1.Γραμμή πάλης για την εξουσία ή γραμμή αντίστασης και ανάσχεσης των πολιτικών του  μνημονίου;

Η πάλη για την εξουσία έχει ανοίξει ήδη με πολλούς τρόπους και σε πολλά επίπεδα: Πρώτο, εξαιτίας της κυβερνητικής αστάθειας: Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ έχει φτάσει στα όριά της, με το Μεσοπρόθεσμο κινδύνευσε με κατάρρευση, η δε παράταση ζωής που πήρε, είναι μικρή. Αυτή η κυβερνητική αστάθεια οφείλεται στην  ανταρσία της κοινωνίας, της κοινωνικής βάσης του ΠΑΣΟΚ, τμήματος των συνδικάτων και τέλος των μεσαίων στρωμάτων. Άρα και οποιαδήποτε διάδοχη λύση, αφενός δεν θα είναι εύκολη και αφετέρου θα είναι επίσης ασταθής. Αν όμως ήρθε η ώρα που οι «κυβερνήσεις πέφτουνε», τι πρέπει να τις αντικαταστήσει; Δεύτερο, εξαιτίας της γενικότερης κρίσης του πολιτικού συστήματος: Το μαρτυρούν με όλους τους δυνατούς τρόπους οι δημοσκοπήσεις, κυρίως όμως το μαρτυράει το κυνηγητό σε όλη την Ελλάδα των  στελεχών και πολιτευτών της κυβέρνησης και του ΠΑΣΟΚ. Τρίτο, επειδή το θέτει σαν πρόκληση το κράτος έκτακτης ανάγκης και οι τακτικές μάχης της αστυνομίας: αν πρέπει να υπερασπιστούμε τις διαδηλώσεις μας και τους χώρους μας (από τα γραφεία μας μέχρι τις πλατείες, τις γειτονιές, τις απεργίες, τις διαδικασίες μας κ.λπ.) από τις δυνάμεις καταστολής και τους φασίστες, δεν χρειαζόμαστε τα δικά μας όργανα «αντι-εξουσίας γι’ αυτό; Τις ομάδες περιφρούρησης, την οργανωμένη λαϊκή αυτοάμυνα, τις απεργιακές φρουρές; Τέταρτο, επειδή το κίνημα έχει περάσει πλέον στην πολιτική του φάση, βάζοντας καθαρά πολιτικούς στόχους που αμφισβητούν την εξουσία των «από πάνω»: να φύγουν αυτοί και η τρόικα, να πέσει η κυβέρνηση, να μην περάσει το Μεσοπρόθεσμο. Δεν είναι φανερό ότι χρειαζόμαστε μια απάντηση στο ερώτημα με τι θα αντικατασταθούν όλοι αυτοί (που θα «φύγουν») και η εξουσία τους την επόμενη κιόλας μέρα; Πέμπτο, γιατί το κίνημα, κόντρα στο πολιτικό τους σύστημα, έχει στοχοθετήσει την «πραγματική δημοκρατία»: Μπορεί όμως να υπάρξει πραγματική δημοκρατία με τα μέσα παραγωγής στα χέρια των καπιταλιστών; Συνέχεια

4η Συνδιάσκεψη ΣΥΡΙΖΑ: Οργανωτικά, ένα βήμα μπρος – πολιτικά, βήματα σημειωτόν

του Πάνου Κοσμά

(Κόκκινο, Ιούλιος 2011)

Η 4η  Συνδιάσκεψη του  ΣΥΡΙΖΑ διεξάγεται ύστερα από μια μακρά  και επώδυνη περίοδο  κρίσης αλλά και σε μια συγκυρία που  η αναμέτρηση με την κυβέρνηση, το μνημόνιο και την τρόικα παίρνει νέα χαρακτηριστικά, ανοίγοντας το ζήτημα της εξουσίας και της «επόμενης μέρας». Σε τέτοιες συνθήκες, ο ΣΥΡΙΖΑ βαδίζει προς τη Συνδιάσκεψη έχοντας κάνει οργανωτικά ένα βήμα μπρος (αν και αβέβαιο και δειλό) και πολιτικά πολλά βήματα σημειωτόν.

Ως ΚΟΚΚΙΝΟ είχαμε πρώτοι διατυπώσει το αίτημα -στην «εύφορη» περίοδο της ανοδικού κύματος για τον ΣΥΡΙΖΑ- για δημοκρατική συγκρότησή του, με μέλη, αποφασιστικές διαδικασίες και δημοκρατικά εκλεγμένα όργανα. Δυστυχώς η άρνηση του ΣΥΝ, αλλά και η έμμεση βοήθεια που είχε σε αυτή του την άρνηση από συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ, δεν επέτρεψαν να γίνει τότε αυτό το βήμα, που θα ενέτασσε μαζικά στις γραμμές του ανένταχτους και ανένταχτες που τον είχαν προσεγγίσει. Ο ΣΥΡΙΖΑ πλήρωσε ακριβά εκείνο το οργανωτικό και πολιτικό «έγκλημα»: Από τη μια, μη έχοντας δημοκρατικά εκλεγμένα όργανα και αποφασιστικές διαδικασίες, δεν είχε τρόπο να διαχειριστεί τις διαφωνίες στους κόλπους του, με αποτέλεσμα να παράγονται διαρκώς μη διαχειρίσιμα «επεισόδια» αντιπαράθεσης, ηγετικών διενέξεων και προσωπικών στρατηγικών που λειτουργούσαν διαλυτικά και αποσυσπειρωτικά. Από την άλλη, το κύμα των ανένταχτων που συσπειρώθηκε γύρω του δεν άντεξε για πολύ το στάτους των «μελών χωρίς δικαιώματα» και απομακρύνθηκε, ενώ και γενικότερα οι γραμμές του αποσυσπειρώθηκαν. Το αποτέλεσμα ήταν να μεγιστοποιηθεί η αδυναμία παρέμβασης στην κοινωνία και στα κινήματα και να τονωθούν ακόμη περισσότερο τα εκλογικά και επικοινωνιακά χαρακτηριστικά του σχήματος.

Ενόψει της Συνδιάσκεψης, τα οργανωτικά βήματα μπρος είναι  σημαντικά: το σώμα της Συνδιάσκεψης θα είναι σώμα εκλεγμένων (με εκλογές ή συναινετική ανάδειξη) αντιπροσώπων και θα έχει αποφασιστικές αρμοδιότητες, μεταξύ των οποίων να εκλέξει και το ενδιάμεσο αποφασιστικό όργανο, την Πανελλαδική Συντονιστική Επιτροπή. Επίσης, οι πολιτικές αποφάσεις θα επικυρωθούν από το σώμα. Ωστόσο, είναι φανερές οι δυνάμεις αδράνειας (που πλέον αφορούν τον ΣΥΝ ή τμήματα του ΣΥΝ) που απειλούν να σχετικοποιήσουν τη σημασία και το περιεχόμενο αυτών των βημάτων. Εξάλλου, οι «σκεπτικιστές» θα έχουν σύμμαχο το γεγονός ότι η προσυνδιασκεψική διαδικασία ήταν ελλιπέστατη και χωρίς μαζική συμμετοχή. Η εμπειρία της Συνδιάσκεψης θα δείξει ποια θα είναι τα πραγματικά κέρδη από αυτή τη διαδικασία.    Συνέχεια