20 σημεία για τον πολιτικό απολογισμό και τις προοπτικές του αγώνα

(του Πάνου Κοσμά, Οκτώβριος 2011)

Για το διήμερο των κινητοποιήσεων 19-20 Οκτωβρίου

1. To διήμερο 19-20 Οκτωβρίου αποτέλεσεhttps://i0.wp.com/www.kokkino.org/images/stories/19-10-11a.jpg μια νέα και ανώτερη κορύφωση της σύγκρουσης του κινήματος και της Αριστεράς με την κυβέρνηση της κοινωνικής αντεπανάστασης, ένα σημαντικό σημείο καμπής, ύστερα από το διήμερο 29-30 Ιουνίου και τη μάχη ενάντια στο Μεσοπρόθεσμο. Σε αυτή τη μάχη αναβίωσαν έντονα στοιχεία πολιτικής απεργίας: η επικράτηση του πολιτικού στοιχείου στην αναμέτρηση με την κυβέρνηση, που αρχικά έφερε στο μαζικό αγώνα με πολύ αντιφατικό τρόπο το «κίνημα των αγανακτισμένων», αυτή τη φορά «επιβεβαιώθηκε» σε μια γενική απεργία και άρα έγινε σε σημαντικό βαθμό κατάκτηση των αγωνιζόμενων κομματιών αλλά και μεγάλων τμημάτων της εργατικής τάξης. Η συμμετοχή στην απεργία και τη διαδήλωση ήταν συγκλονιστική, την Τετάρτη έγινε μια συγκέντρωση ιστορικής κλίμακας για τα δεδομένα της Αθήνας, η δεύτερη μέρα της απεργίας ήταν πολύ πιο μαζική και μαχητική απ’ ό,τι στη 48ωρη απεργία του Ιουνίου, υπήρχαν ήδη πριν απ’ αυτήν κομμάτια του κινήματος σε κινητοποίηση (απεργιακή και όχι μόνο), είχαμε ακόμη πιο έντονα στοιχεία αλληλεγγύης και αυταπάρνησης στη μάχη με τους εργοδότες, ακόμη πιο έντονα στοιχεία μαζικού ξεσηκωμού. Όλα αυτά τα στοιχεία, που συμβαδίζουν με το πέρασμα από τη φάση του αγώνα για στενά οικονομικά αιτήματα στη φάση που ο αγώνας αποκτάει ανοιχτά πολιτικά χαρακτηριστικά, σηματοδοτούν ένα σημαντικό σημείο καμπής στη μαζική συνείδηση της εργατικής τάξης και των αγωνιζόμενων κοινωνικών στρωμάτων.

2. Ωστόσο, οι σημαντικές αυτές διαπιστώσεις δεν μας απαλλάσσουν από το καθήκον, όπως μετά από κάθε μεγάλη αναμέτρηση, να θέσουμε το ερώτημα: κερδίσαμε σ’ αυτή τη μάχη ή χάσαμε; Και γιατί; Πρέπει να θέτουμε διαρκώς, στις κρίσιμες καμπές και τις μεγάλες κορυφώσεις του αγώνα, αυτό το ερώτημα όχι για να απαξιώνουμε τις κατακτήσεις του μαζικού κινήματος, αλλά για δύο πολύ σημαντικούς λόγους: α. Γιατί η νίκη ή ήττα αφήνουν σημαντικά αποτυπώματα στις συνειδήσεις των αγωνιζόμενων, στην αυτοπεποίθηση και τη διάθεσή τους να αγωνίζονται και β. Γιατί πρέπει να ελέγχεται ξανά και ξανά η επάρκεια των ηγεσιών του κινήματος (συνδικαλιστικών και πολιτικών) και το σχέδιο μάχης. Συνέχεια

Πολυτεχνείο 1980: Δύο νεκροί στο βωμό του «ήπιου κλίματος»

του Πάνου Κοσμά*

(Αφιέρωμα στο Πολυτεχνείο, Νοέμβρης 2009)

Το «κίνημα  των  καταλήψεων» του 1917-1980 συμπύκνωσε τη ρήξη με τη στρατηγική του «ήπιου κλίματος»  που επέλεξε το ΠΑΣΟΚ αλλά και  μια τριπλή ρεβάνς: Των πολιτικών  ιδεών και της κουλτούρας του Μάη (που λόγω χούντας έφτασαν στην Ελλάδα με καθυστέρηση αρκετών χρόνων), της αντικαπιταλιστικής και άκρας Αριστεράς ενάντια στη ρεφορμιστική Αριστερά στα πανεπιστήμια, του αγωνιστικού «απωθημένου» του 1973 αλλά και των αγώνων της μεταπολίτευσης που, αδικαίωτα, τροφοδοτούσαν αγώνες αλλά σκόνταφταν πάντα στις πολιτικές συναινέσεις κορυφής. Εργοστασιακό κίνημα, κίνημα των τραπεζοϋπαλλήλων κ.λπ.

Η ρήξη με το «ήπιο κλίμα» και τις συναινέσεις κορυφής, στις οποίες από το 1978 μπήκε θεαματικά και το ΠΑΣΟΚ, ενόψει της ανόδου του στην κυβερνητική εξουσία, ήταν ο ένας πυλώνας του κινήματος. Ο δεύτερος ήταν η ρήξη με την παραλυτική κυριαρχία του ρεφορμισμού στα πανεπιστήμια, αλλά και γενικότερα με τη σταλινική πολιτική κουλτούρα της παραδοσιακής Αριστεράς (ρεφορμιστικής και άκρας).  

Ρήξη με το ήπιο κλίμα  και τις κεντρικές  πολιτικές  συναινέσεις, ρήξη με το σταλινισμό και  τη ρεφορμιστική κυριαρχία. Μια τέτοια ρήξη ολοκληρώθηκε δυστυχώς μόνο στα πανεπιστήμια, αφού στον εργατικό χώρο δεν απέκτησε αρκετά ερείσματα για να ανατρέψει τους συσχετισμούς. Συνέχεια