Ανοιχτός εκβιασμός για χρεοκοπία μέχρι το Μάρτιο!

(του Πάνου Κοσμά, Εργαζόμενοι του Επενδυτή/Δεκέμβρης 2011)

«Ποτάμια αίματος», αλλιώς χρεοκοπία εντός του ευρώ είναι η απειλή των δανειστών  

Το «μήνυμα» μετέφερε ο πρωθυπουργός, μιλώντας για κατάργηση των «κόκκινων γραμμών»  

Τα δίνουν όλα στις τράπεζες για να γίνει όπως όπως το PSI  

Εφιαλτικό και ανοιχτά εκβιαστικό χαρακτήρα παίρνουν πλέον οι πιέσεις της τρόικας και του γαλλο-γερμανικού άξονα προς την ελληνική κυβέρνηση και το ελληνικό πολιτικό σύστημα γενικότερα. Το νόημα των πιέσεων «μετέφερε» ο Έλληνας πρωθυπουργός, λέγοντας ότι δεν υπάρχουν «κόκκινες γραμμές» και προϊδεάζοντας για την άνευ όρων αποδοχή των απαιτήσεων της τρόικας σε όλα τα ζητήματα. Το δίλημμα που τίθεται εκβιαστικά είναι το εξής: «ελεγχόμενη χρεοκοπία εντός της ΟΝΕ» ή ανεξέλεγκτη χρεοκοπία; Το δίλημμα αυτό απειλεί να τινάξει στον αέρα την τρικομματική κυβέρνηση Παπαδήμου, καθώς το… καλό σενάριο, δηλαδή η «ελεγχόμενη χρεοκοπία εντός της ΟΝΕ» προϋποθέτει μέτρα που πολύ δύσκολα μπορούν να μοιραστούν την ευθύνη τους οι εταίροι της τρικομματικής κυβέρνησης.    Συνέχεια

Advertisements

Μετά το PSI και το νέο μνημόνιο, τι;

Featured

του Πάνου Κοσμά,

(περιοδικό Κόκκινο, τεύχος 52)

«Όχι μόνο δεν είμαστε μπροστά σε κάποιου είδους σταθεροποίηση στην Ευρωζώνη, αλλά συγκεντρώνονται ταχύτατα οι προϋποθέσεις για ένα νέο, βίαιο ξέσπασμα της κρίσης.»      

«Το πιθανότερο σενάριο, λοιπόν, είναι μια ακόμη πιο χαώδης κατάσταση, δειλά βήματα στη χρηματο-οικονομική διαχείριση της κρίσης (κόψιμο χρήματος από την ΕΚΤ, κάποιας μορφής ευρω-ομόλογο) που θα δημιουργήσουν περισσότερες περιπλοκές, βάθεμα της πολιτικής κρίσης σε ευρωπαϊκό πλέον επίπεδο, κι όχι μια συντεταγμένη στροφή στον «κεϊνσιανισμό». »

Ποια είναι τα χαρακτηριστικά της νέας φάσης στη διαχείριση της κρίσης του ελληνικού καπιταλισμού ύστερα από το PSI και τη νέα δανειακή σύμβαση; Είναι πολύ σημαντικό να απαντηθεί αυτό το ερώτημα όχι μόνο για να ξέρουμε σε ποιο ευρύτερο πλαίσιο γονιμοποιούνται οι πολιτικές διεργασίες (εκλογές και ό,τι ήθελε σημάνουν τα αποτελέσματά τους) αλλά και επειδή η κυρίαρχη προπαγάνδα ισχυρίζεται πως -για μία ακόμη φορά- «η πατρίς εσώθη», η κατάσταση έχει σταθεροποιηθεί και πλέον η ελληνική οικονομία βάζει πλώρη για την ανάπτυξη και την έξοδο από το τούνελ της κρίσης. Είναι έτσι; Και αν όχι, ποια είναι τα χαρακτηριστικά της περιόδου μετά το PSI και τη νέα δανειακή σύμβαση;

Ολοταχώς για το επόμενο «κούρεμα» Συνέχεια

Οι διαφανείς σκοπιμότητες του μεγάλου ψέματος…

του Πάνου Κοσμά*, Κόκκινο. Οκτώβρης 2011)

Το Δημόσιο δεν πληρώνει μισθούς και συντάξεις χάρη στα δάνεια της τρόικας!

Τον Απρίλιο του 2010 το ελληνικό https://i2.wp.com/www.kokkino.org/images/stories/2011/index_down.jpgΔημόσιο δεν μπορούσε πλέον να δανειστεί από τις αγορές. Αυτό στην πραγματικότητα ισοδυναμεί με χρεοστάσιο. Για να μην κηρύξει λοιπόν στάση πληρωμών στα χρεολύσια και τους τόκους του δημόσιου χρέους, δηλαδή προς τους εγχώριους και ξένους τοκογλύφους, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ συνέπραξε με την τρόικα, ώστε να υπογραφεί το Μάιο του 2010 το μνημόνιο και να δοθεί στο ελληνικό Δημόσιο το αρχικό δάνειο των 110 δισ. ευρώ.
Η κυβερνητική προπαγάνδα, που ενορχηστρώθηκε από το σύνολο του πολιτικού προσωπικού των κομμάτων του μνημονίου και τα παπαγαλάκια των μίντια, των τραπεζιτών και του ΣΕΒ, υποστήριξε ότι αν δεν μπαίναμε στο μνημόνιο για να πάρουμε τα δανεικά της τρόικας δεν θα μπορούσαμε να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις. Στη συνέχεια, σε κάθε επικαιροποίηση του μνημονίου, το εκβιαστικό δίλημμα επαναλαμβανόταν προκειμένου να πειθαναγκαστούν οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, οι συνταξιούχοι κ.λπ. να υποστούν τις θυσίες των επαναλαμβανόμενων «νέων πακέτων» μέτρων. Τα ίδια με το Μεσοπρόθεσμο, τα ίδια και τώρα με την 6η δόση κ.λπ. κ.λπ.
Επειδή αυτή η κυβερνητική προπαγάνδα έχει συσκοτίσει και διαστρέψει την πραγματικότητα σε τέτοιο βαθμό ώστε πολλοί να έχουν πιστέψει πως αν πληρώνονται ακόμη μισθοί και συντάξεις, αυτό το οφείλουμε στα δανεικά της φιλεύσπλαχνης τρόικας, στη συνέχεια καταρρίπτουμε αυτό το επιχείρημα με βάση τα επίσημα στατιστικά στοιχεία.

Με τη γλώσσα των αριθμών Συνέχεια

Η μεγάλη απάτη με τον εκβιασμό για «εσωτερική στάση πληρωμών»

(του Πάνου Κοσμά*)

Από την περίοδο υπογραφής της συμφωνίας της 21ης Ιουλίου, ο Ευ. Βενιζέλος είχε δηλώσει ότι η 6η δόση του δανείου της τρόικας πρέπει να εκταμιευτεί μέχρι τα μέσα Σεπτεμβρίου, αλλιώς το ελληνικό Δημόσιο δεν θα μπορεί να ανταποκριθείς τις υποχρεώσεις του. Στη συνέχεια και αφού πέρασε η 15η Σεπτεμβρίου χωρίς να πέσει ο ουρανός στο κεφάλι μας, η απειλή αναπροσαρμόστηκε, με νέα ημερομηνία του… τέλους του κόσμου τα μέσα Οκτωβρίου.
Η τρόικα αλλά και η ελληνική κυβέρνηση έπαιξαν με την ιδέα της απειλής είτε και της υλοποίησης μιας προσωρινής εσωτερικής στάσης πληρωμών προς μισθούς, συντάξεις και ασφάλιση – περίθαλψη, ώστε να εκβιάσουν για την αποδοχή του νέου πακέτου μέτρων. Στη συνέχεια, όμως, φοβήθηκαν (κυρίως η τρόικα) την υλοποίηση μιας τέτοιας απειλής, καθώς θα εκλαμβανόταν από τις περιβόητες «αγορές» τους σαν ένδειξη αδυναμίας του ελληνικού Δημοσίου να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις του γενικώς, άρα και σαν απαρχή μιας στάσης πληρωμών που δεν θα ήταν μόνο εσωτερική. Ως αποτέλεσμα, η απειλή παραμένει στο τραπέζι, αλλά ο τρόπος που τέθηκε και αναπροσαρμόζεται διαρκώς είναι εξόχως διδακτικός! Συνέχεια

O σκελετός στη ντουλάπα

του Πάνου Κοσμά

(περιοδικό Γαλέρα-Μάρτης 2008)

Σε 32 δισ. ευρώ ανέρχονται οι απώλειες των µισθών στα χρόνια της νεοφιλελεύθερης κυριαρχίας.

Η οικονοµία είναι ένα «αντικείµενο» του δηµόσιου λόγου στρυφνό και ακαταλαβίστικο. ΑΕΠ, παραγωγικότητα, πληθωρισµός, επιτόκια, αξίες και υπεραξίες, δοµηµένα προϊόντα, ένα σωρό δείκτες… Ο µέσος πολίτης φαντάζεται τον εαυτό του µπλεγµένο στον… ιστό αυτής της αράχνης και καταλαµβάνεται από δέος. Αισθάνεται αδύναµος να καταλάβει, και έτσι παίρνει µια και καλή την απόφαση να παραιτηθεί από κάθε προσπάθεια να καταλάβει. Στα χρόνια του νεοφιλελευθερισµού η κατάσταση επιδεινώθηκε: η «χρηµατιστικοποίηση» της οικονοµίας πρόσθεσε δεκάδες δείκτες, ευγενική προσφορά του χρηµατιστικού καπιταλισµού στους υποψήφιους «επενδυτές». Οι αγορές χρηµατοοικονοµικών προϊόντων γιγαντώθηκαν, το χρηµατιστήριο εισέβαλε στην καθηµερινότητά µας, δεκάδες ιδιωτικοί διεθνείς «οίκοι» ανέλαβαν να βαθµολογούν την αξιοπιστία κρατών και εταιρειών, δεκάδες δείκτες προσφέρονταν στους υποψήφιους επενδυτές για να τους διαφωτίσουν για τις επενδύσεις τους. Έτσι, τα πράγµατα για τον µέσο πολίτη έγιναν ακόµη πιο ακαταλαβίστικα. Κι ωστόσο, βρίσκει συνεχώς την οικονοµία µπροστά του. Γιατί η ζωή του, η ζωή όλων µας, εξελίσσεται στο «έδαφος» που διαµορφώνει η οικονοµία: η παραγωγή, η ανάπτυξη, το εισόδηµα, ο εργάσιµος χρόνος.

Κι ωστόσο, µέσα σ’ αυτό τον ορυµαγδό οικονοµικών µεγεθών, στατιστικών δεδοµένων και δεικτών για τις πιο απίθανες πλευρές της οικονοµική δραστηριότητας, ένας δείκτης, ο πιο σηµαντικός, βγήκε σχεδόν στην παρανοµία: ο δείκτης «Συµµετοχή των µισθών στο παραγόµενο προϊόν». Δεν θα τον βρείτε στις εκατοντάδες σελίδες του προϋπολογισµού ούτε στις εκθέσεις και τα στατιστικά δελτία της Τράπεζας της Ελλάδας. Δεν θα τον βρείτε στις ανακοινώσεις και εκθέσεις του ΔΝΤ, της Παγκόσµιας Τράπεζας, της Κοµισιόν. Για να τον «ξετρυπώσει» κανείς, πρέπει να ψάξει στις πίσω σελίδες του «European Economy» ή σε εξειδικευµένες στατιστικές. Τι µας λέει αυτό το µέγεθος και γιατί… βγήκε στην παρανοµία;

Εντεταλµένη σιωπή

Όσο περίπλοκα κι αν παρουσιάζονται τα πράγµατα για την οικονοµία, οι βασικές της «αλήθειες» παραµένουν απλές. Ειδικότερα για το θέµα που θα µας απασχολήσει, η βασική αλήθεια της οικονοµικής πολιτικής, αυτή δηλαδή που µας αποκαλύπτει το κοινωνικό της αποτέλεσµα, είναι απλή. Το οικονοµικό µέγεθος που µας την αποκαλύπτει είναι η «συµµετοχή των µισθών στο παραγόµενο προϊόν». Με απλά λόγια, το παραγόµενο προϊόν, δηλαδή ο παραγόµενος πλούτος, µοιράζεται ανάµεσα στους µισθούς και τα κέρδη. Ο τρόπος αυτής της «µοιρασιάς» δείχνει, πέρα από κάθε αµφιβολία και µε τον πλέον επίσηµο τρόπο, αν η οικονοµική πολιτική ευνοεί τα κέρδη ή τους µισθούς –και πόσο.

Ποια ήταν η πορεία αυτού του µεγέθους τις τελευταίες δυόµισι δεκαετίες; Έφτασε στο υψηλότερο ποσοστό του το 1982 (ως αποτέλεσµα των µεταπολιτευτικών κατακτήσεων των εργαζοµένων): 77% του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος (ΑΕΠ). Στη συνέχεια η πορεία του ήταν διαρκώς καθοδική, για να φτάσει το 2004 (ύστερα από µακρόχρονη εφαρµογή νεοφιλελεύθερων πολιτικών) το 64% του ΑΕΠ. Τι σηµαίνει αυτή η µείωση κατά 13% της συµµετοχής των µισθών στο ΑΕΠ; Με το ΑΕΠ του 2008 να προβλέπεται από τον προϋπολογισµό ότι θα ανέλθει σε 249 δισ. ευρώ, αυτή η µείωση κατά 13 ποσοστιαίες µονάδες σηµαίνει µείωση κατά 32 δισ. ευρώ!

Όποιος θέλει να µάθει για ποιον «δούλεψαν» οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές, ο νεοφιλελευθερισµός, την τελευταία εικοσιπενταετία, η απάντηση είναι απλή: µείωσαν το µερίδιο των µισθωτών στον παραγόµενο πλούτο κατά 32 δισ. ευρώ. Και φυσικά, αυτά τα 32 δισ. ευρώ που χάθηκαν για τους µισθωτούς πήγαν στα κέρδη.
Εννοείται πως ό,τι συνέβη στην Ελλάδα συνέβη και διεθνώς, καθώς ο νεοφιλελευθερισµός είναι εδώ και πολλά χρόνια το παγκοσµιοποιηµένο «δόγµα» της οικονοµικής πολιτικής.

Ο µηχανισµός της κλοπής

Κάθε χρόνο ο υπουργός Οικονοµίας και Οικονοµικών εξαγγέλλει στις αρχές Φεβρουαρίου την εισοδηµατική πολιτική, δηλαδή τις αυξήσεις σε µισθούς και συντάξεις στον δηµόσιο τοµέα. Στη συνέχεια, η εισοδηµατική πολιτική δίνει τον τόνο για τις συλλογικές διαπραγµατεύσεις σχετικά µε τις αυξήσεις µισθών στον ιδιωτικό τοµέα. Τι µαθαίνουµε από τα χείλη του υπουργού όταν εξαγγέλλει την εισοδηµατική πολιτική; Ότι οι αυξήσεις είναι στο ύψος του επίσηµου πληθωρισµού ή λίγα δέκατα της ποσοστιαίας µονάδας περισσότερο, και ότι εποµένως το κράτος καλύπτει και µε το παραπάνω τις απώλειες του εισοδήµατος των µισθωτών από την αύξηση του πληθωρισµού.
Και τότε πώς και γιατί προέκυψε αυτή η τεράστια απώλεια των 32 δισ. ευρώ για την οποία µιλήσαµε προηγουµένως; Μα απλούστατα γιατί εκτός από τον πληθωρισµό υπάρχει και η παραγωγικότητα της εργασίας. Η αύξηση της παραγωγικότητας σηµαίνει ότι στον ίδιο εργάσιµο χρόνο οι εργαζόµενοι παράγουν περισσότερο πλούτο. Για να µη χάσουν το µερίδιό τους στον παραγόµενο πλούτο οι εργαζόµενοι πρέπει να έχουν µερίδιο στην παραγωγικότητα τουλάχιστον όσο και τα κέρδη. Και εδώ ακριβώς βρίσκεται ο µηχανισµός της αναδιανοµής του εισοδήµατος σε βάρος των εργαζοµένων: παίρνοντας αυξήσεις περίπου στο ύψος του πληθωρισµού οι εργαζόµενοι δεν παίρνουν καθόλου µερίδιο από την αύξηση της παραγωγικότητας. Είναι σαν η αγοραστική δύναµη του µισθού τους να έχει «παγώσει» στο ίδιο επίπεδο, ενώ ο παραγόµενος πλούτος αυξάνεται και τα κέρδη καρπώνονται όλη αυτή την αύξηση και καλπάζουν.

Η ώρα της αλήθειας

Λέγοντας όλα τα προηγούµενα, παραλείψαµε µια µικρή «λεπτοµέρεια»: Ο πληθωρισµός (Δείκτης Τιµών Καταναλωτή ή Αποπληθωριστής Ιδιωτικής Κατανάλωσης) δεν λέει όλη την αλήθεια για το πόσο απαξιώνεται το εισόδηµα των εργαζοµένων από την αύξηση της τιµής των προϊόντων και των υπηρεσιών. Γιατί το µέγεθος αυτό µετράει τις αυξήσεις τιµών µιας µεγάλης γκάµας προϊόντων που καταναλώνουν τα νοικοκυριά σε όλη την κλίµακα εισοδηµάτων. Μετράει δηλαδή και τις αυξήσεις στα προϊόντα και τις υπηρεσίες που καταναλώνουν και τα υψηλά εισοδήµατα. Δεν µπορεί εποµένως να αποδώσει µε ακρίβεια αυτό που στην άµεση αντίληψη των εργαζοµένων λέγεται απλώς «ακρίβεια», δηλαδή αύξηση τιµών σε βασικά είδη και υπηρεσίες µαζικής κατανάλωσης. Και, απλούστατα, η λαϊκή αίσθηση ότι η ακρίβεια είναι µεγαλύτερη από τον «επίσηµο» πληθωρισµό είναι σωστή.
Έπρεπε να έρθει το 2008 ώστε αυτή η αλήθεια να λάµψει. Το κύµα ακρίβειας σε βασικά καταναλωτικά είδη ήταν τόσο ισχυρό ώστε ο µηχανισµός που ληστεύει το εργατικό εισόδηµα δεν µπορεί πλέον να κρυφτεί. Άλλωστε και ο επίσηµος πληθωρισµός έχει πάρει την ανιούσα, και εκτοξεύτηκε για τρεις συνεχόµενους µήνες (Οκτώβριο, Νοέµβριο και Δεκέµβριο του 2007) στο 3,9%.

Ο «αντιπληθωριστικός αγώνας»

Παρ’ όλα αυτά, ο κ. Αλογοσκούφης επιµένει να συντηρήσει µε κάθε τρόπο το µηχανισµό της ληστείας: Ο προϋπολογισµός του προβλέπει αύξηση του πληθωρισµού το 2008 2,8%, λιγότερο και από το 2007 (2,9%), και ενώ τους τελευταίους τρεις µήνες έχει σκαρφαλώσει στο 3,9% και η ακρίβεια καλπάζει, η δε Τράπεζα της Ελλάδος υπολογίζει τον πληθωρισµό το 2008 στο 3,4%. Ετοιµάζεται λοιπόν να εξαγγείλει αυξήσεις από 3% µέχρι το πολύ 3,5%. Όχι µόνο αυτό: άρχισε τις νουθεσίες και τις προτροπές για «αυτοσυγκράτηση» στις αυξήσεις και στον ιδιωτικό τοµέα, µε το επιχείρηµα ότι αλλιώς θα µπούµε σε «φαύλο κύκλο πληθωριστικών πιέσεων». Ο µηχανισµός της λεηλασίας του εργατικού εισοδήµατος, της τεράστιας αναδιανοµής εισοδήµατος υπέρ των πλουσίων, ξεγυµνώνεται και τρίζει. Οι κ. Αλογοσκούφης και Γκαργκάνας, και οι λοιποί ταγοί του νεοφιλελευθερισµού, προσπαθούν να τον διατηρήσουν ανέπαφο σηκώνοντας τη σηµαία του «αντιπληθωριστικού αγώνα». Έτσι εγκαθιδρύθηκε ο νεοφιλελευθερισµός πριν από πολλά πολλά χρόνια: σηκώνοντας τη σηµαία του «αντιπληθωριστικού αγώνα». Ανεµίζοντας τις –ξεφτισµένες πλέον– σηµαίες του µε το ίδιο σύνθηµα προσπαθεί σήµερα να παρατείνει την κυριαρχία του. Ο πραγµατικός τους φόβος δεν είναι βέβαια ο πληθωρισµός, αλλά µήπως αµφισβητηθεί το επίπεδο των κερδών. Ο «αντιπληθωριστικός αγώνας» είναι απλώς το λάβαρο κάτω από το οποίο οι στρατιές των «επενδυτών» και της αγοράς επέπεσαν στο εργατικό εισόδηµα. Είναι η ώρα να κάνουµε τους φόβους τους πραγµατικότητα!

Δημιουργικές τρικλοποδιές

(του Πάνου Κοσμά, Γαλέρα 03/01/08)

Ο προϋπολογισµός τού 2008 είναι η νέα έκδοση του οδικού χάρτη για την αναδιανοµή τού εισοδήµατος εις βάρος των µισθωτών και συνταξιούχων.

Ο Λουκιανός Κηλαηδόνης εξηγούσε στους υποψήφιους τραγουδοποιούς µε απλά λόγια τη «συνταγή» για να φτιάξουν ένα τραγούδι: «Θέλει τέλος κι αρχή… θέλει λόγια απλά… θέλει κάποιο µπλα µπλα» κ.λπ. Με τα χρόνια οι ελληνικές κυβερνήσεις διαµόρφωσαν τη δική τους «συνταγή» για το πώς φτιάχνεται ένας κρατικός προϋπολογισµός. Στα χρόνια της βασιλείας τού νεοφιλελευθερισµού, λοιπόν, και ειδικότερα στην Ελλάδα, η «συνταγή» κατάρτισης του κρατικού προϋπολογισµού περιλαµβάνει απαραίτητα: νέους φόρους για τους πολλούς ταυτόχρονα µε φοροαπαλλαγές για τα κέρδη, αύξηση του µεριδίου των έµµεσων φόρων στο σύνολο των φορολογικών εσόδων, καθήλωση των κοινωνικών δαπανών (για υγεία, παιδεία, πρόνοια, περιβάλλον κ.λπ.), υψηλές δαπάνες για εξοπλισµούς, αθέτηση υποχρεώσεων στα ασφαλιστικά ταµεία. Μόνο αυτά; Όχι φυσικά! Απαραίτητο συστατικό τής «συνταγής» είναι και η περιβόητη «δηµιουργική λογιστική». Δηλαδή τα λογιστικά τρικ που παραποιούν την «αλήθεια» του προϋπολογισµού προκειµένου ο τελικός ισολογισµός να είναι σύµφωνος µε την απαίτηση του Συµφώνου Σταθερότητας για έλλειµµα κάτω από 3% τού Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος (ΑΕΠ) και για συνεχή µείωση του δηµόσιου χρέους µέχρι να φτάσει το 60% τού ΑΕΠ.

Κάθε χρόνο, λοιπόν, οι αρµόδιες υπηρεσίες τού υπουργείου Οικονοµίας και Οικονοµικών µετατρέπονται σε… µαγειρείο στοιχείων, προβλέψεων και εκτιµήσεων ώστε να πετύχει η «συνταγή». Οι απαράβατες κατευθυντήριες γραµµές είναι δύο: Πρώτον, πρέπει η αναδιανοµή εισοδήµατος να γίνει στην κατεύθυνση των κερδών και όχι των µισθών. Δεύτερον, πρέπει… πάση θυσία το έλλειµµα να είναι µικρότερο από το 3% τού ΑΕΠ. Να ξεκαθαρίσουµε από την αρχή κάτι σηµαντικό: Το πρώτο δεν είναι αποτέλεσµα του δεύτερου, δηλαδή η αναδιανοµή τού εισοδήµατος µέσω τού προϋπολογισµού εις βάρος των µισθών και υπέρ των κερδών δεν είναι αποτέλεσµα των προβλέψεων του Συµφώνου Σταθερότητας. Διότι, όπως είχε δηλώσει ευθαρσώς και ο Σηµίτης, «αν δεν υπήρχε η Ευρωπαϊκή Ένωση, θα έπρεπε να εφεύρουµε αυτές τις πολιτικές», δηλαδή τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές. Όµως η δαµόκλειος σπάθη τού Συµφώνου Σταθερότητας επιδεινώνει τον αναδιανεµητικό χαρακτήρα τού κρατικού προϋπολογισµού. Συνέχεια