Στάση πληρωμών στο χρέος:ή οι απαιτήσεις των τοκογλύφων ή τα δικαιώματα της εργατικής τάξης

Featured

του Πάνου Κοσμά
(Απρίλης 2012, Εργατική Αριστερά)

Δύο είναι τα πολιτικά «τοτέμ» στα οποία ομνύουν η κυβέρνηση και η τρόικα: οι «συμβατικές υποχρεώσεις της χώρας προς τους δανειστές» και η πάση θυσία παραμονή στο ευρώ. Αντίστοιχα, «καταγγέλλουν» τη στάση πληρωμών προς τους τοκοφλύφους και τη μετωπική σύγκρουση με την Ευρωζώνη σαν «καταστροφή», «επιστροφή στη λίθινη βεποχή» και άλλα τέτοια τρομοκρατικά.

Προσπαθούν να μας πείσουν ότι οι μισθοί και οι συντάξεις πληρώνονται χάρη στα δανεικά της τρόικας. Ωστόσο, τα στοιχεία του δικού τους προϋπολογισμού λένε ότι τα δημόσια έσοδα ξεπερνούν τα 55 δισ. ευρώ ενώ οι μισθοί και οι συντάξεις δεν ξεπερνούν τα 18 δισ. ευρώ. Άρα οι μισθοί και οι συντάξεις πληρώνονται από τα δημόσια έσοδα, τα οποία μάλιστα προέρχονται από μια διαρκώς εντεινόμενη ληστεία των εργαζόμενων μέσα από τις φοροκαταιγίδες των διαρκών μέτρων. Συνέχεια

Advertisements

Να πληρώσουν οι πλούσιοι και τα κέρδη!

του Πάνου Κοσμά

(Κόκκινο-Μάρτης 2010)

Ο νέος «πατριωτισμός»

Το πρώτο επιχείρημα των κυβερνώντων και όλου του νεοφιλελεύθερου εσμού είναι πως οι στιγμές είναι ιστορικές, η Ελλάδα κινδυνεύει από χρεοκοπία και άρα πρέπει να δεχτούμε να υποβληθούμε σε θυσίες. Μάλιστα, οι θυσίες είναι το μερίδιο «πατριωτισμού» που πρέπει όλοι να επιδείξουμε.

Αυτού του τύπου ο «νέος πατριωτισμός» είναι -όπως πάντα- η μεταμφίεση των άμεσων και μακροπρόθεσμων συμφερόντων της αστικής τάξης σε γενικό, «εθνικό» συμφέρον. Αυτή τη φορά οι Έλληνες καπιταλιστές δεν θα στείλουν την εργατική τάξη και τα παιδιά στο σφαγείο κάποιου πραγματικού πολέμου, αλλά στο πραγματικό σφαγείο κάποιου κατά φαντασία πολέμου για να σωθεί η χώρα. Είναι βέβαια αλήθεια ότι μια χώρα δεν κινδυνεύει συχνά από χρεοκοπία.

Είναι επίσης αλήθεια ότι ο κίνδυνος της χρεοκοπίας είναι πραγματικός. Είναι όμως ψέματα όλα τ’ άλλα:

Είναι ψέμα ότι οι Έλληνες καπιταλιστές σκέφτονται και πράττουν με βάση τα «συμφέροντα της χώρας» γενικώς. Αυτό στο οποίο έχουν εξασκηθεί είναι να παρουσιάζουν τα δικά τους συμφέροντα σαν συμφέρονται «της χώρας», δηλαδή όλων.

Είναι ψέμα ότι η κατανομή των θυσιών είναι δίκαιη και ισομοιρασμένη.

Είναι ψέμα ότι αποτελεί έκφραση κοινωνικής δικαιοσύνης να πληρώσουν οι δημόσιοι υπάλληλοι, ως τάχα «ευνοούμενοι», «υψηλόμισθοι» και «διεφθαρμένοι».

Είναι ψέμα ότι δεν υπάρχουν άλλες λύσεις, ότι δηλαδή δεν μπορεί να πληρωθεί αλλιώς το «γραμμάτιο» του ελλείμματος και του χρέους.

Είναι τέλος ψέμα ότι η ελληνική αστική τάξη και το πολιτικό της προσωπικό είναι υποτελής στους «ξένους»: βεβαίως έχει συγκεκριμένες δυνατότητες, θέση και συσχετισμούς δύναμης στη διεθνή και ιδιαίτερα την ευρωπαϊκή ιμπεριαλιστική αλυσίδα, αλλά στο μόνο πράγμα που είναι «υποτελής» είναι τα δικά της μακροπρόθεσμα συμφέροντα. Μάλιστα, ο βασικός λόγος που ο πατριωτισμός της είναι πρόσχημα είναι ακριβώς επειδή είναι δούλη των δικών της συμφερόντων! Συνέχεια

Συνέντευξη του Πάνου Κοσμά στα «Ευρυτανικά Νέα»

(Σεπτέμβρης 2009)

«Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αγώνας αντοχής κι όχι αγώνας ταχύτητας»

Οι αντιθέσεις που διαφάνηκαν έντονα το τελευταίο διάστημα στο ΣΥΡΙΖΑ αφήνουν περιθώρια προοπτικής για το χώρο της Αριστεράς;
Κάθε πολιτικός χώρος έχει τα προβλήματα που του «αντιστοιχούν», και οι λύσεις που δίνει σ’ αυτά τον χαρακτηρίζουν. Η ΝΔ, για παράδειγμα, είχε το πρόβλημα να μην ταυτιστεί με στελέχη της που ενεπλάκησαν σε σκάνδαλα – οι λεγόμενοι «Βατοπεδινοί». Εξαίρεσε λοιπόν αυτά τα στελέχη, «με απόφαση του αρχηγού», από τα ψηφοδέλτιά της. Το ΠΑΣΟΚ, από την άλλη, δεν ήθελε να ταυτιστεί με την περίοδο της διακυβέρνησης Σημίτη, η οποία άφησε αλγεινές εντυπώσεις στον ελληνικό λαό. Με ευγενικό τρόπο εξώθησαν τον Σημίτη εκτός ψηφοδελτίων. Σε περιόδους εσωκομματικών διαφωνιών, τα δύο μεγάλα κόμματα «λύνουν» τις διαφορές τους με «επίδειξη πυγμής του αρχηγού». Ο Καραμανλής είχε διαγράψει το σημερινό κορυφαίο συνεργάτη του κ. Σουφλιά, ο Γ. Παπανδρέου, πριν δύο μόλις χρόνια, απείλησε με διαγραφή τον κ. Βενιζέλο.
Σε μας, στον ΣΥΡΙΖΑ, τόσο τα προβλήματα όσο και οι λύσεις είναι εντελώς διαφορετικές. Το βασικό μας πρόβλημα είναι με μία έννοια ευχάριστο: πώς θα συντονίσουμε το βηματισμό ανάμεσα σε πολλές (11 σ’ αυτές τις εκλογές) οργανώσεις, κόμματα και συλλογικότητες της Αριστεράς. Είμαστε ένα ενωτικό σχήμα, και η ενότητα δεν είναι εύκολη υπόθεση. Το βαθύτερο υπόστρωμα των πρόσφατων διχογνωμιών ήταν εν τέλει αυτό – άσχετα αν το ΜΜΕ βολεύτηκαν να μιλάνε για «προσωπική κόντρα Αλέξη και Αλέκου».
Η λύση που δόθηκε, η συλλογική ηγεσία, μας τιμά και μας ξεχωρίζει από όλα τα άλλα πολιτικά κόμματα. Με τον ίδιο τρόπο θα συνεχίσουμε, γιατί η ενότητα της Αριστεράς είναι για μας στόχος μακράς πνοής. Φυσικά έχουμε κάνει λάθη και απογοητεύσαμε τον κόσμο μας. Αλλά για μας αυτός ο κόσμος δεν είναι απλώς ψηφοφόροι: από την κριτική του αντλούμε δύναμη για να διορθώνουμε τα λάθη μας και να γινόμαστε σοφότεροι.
Γι’ αυτό, λοιπόν, το ενωτικό μας εγχείρημα έχει και αντοχή και μέλλον! Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αγώνας αντοχής κι όχι αγώνας ταχύτητας! Συνέχεια