Ας φανταστούμε την «επόμενη μέρα», κι ας προετοιμαστούμε γι΄ αυτήν

Featured

του Πάνου Κοσμά,

(RedNotebook, Μάης 2012)

Τι θα συμβεί αν τα αποτελέσματα των ελληνικών εκλογών προκαλέσουν αστάθεια, βραχυκυκλώσουν ή αποδυναμώσουν εξαιρετικά τη μνημονιακή διακυβέρνηση; Τι θα συμβεί αν η αδυναμία του πρώτου κόμματος να σχηματίσει κυβέρνηση στον πρώτο γύρο των διερευνητικών εντολών, φέρει την εντολή στα χέρια του ΣΥΡΙΖΑ; Τι θα σημάνει η -εκτός συγκλονιστικού απροόπτου- εκλογή του Ολάντ την ίδια μέρα με τις ελληνικές εκλογές; Πόσο προετοιμασμένοι είμαστε για τις πολιτικές διεργασίες την «επόμενη μέρα» σε Ελλάδα και Ευρώπη;

Η Ευρώπη ολόκληρη, με την Ελλάδα στην περίοπτη θέση του «αδύναμου κρίκου», βρίσκεται μπροστά σε μια καμπή: το ελληνικό πρόγραμμα προσαρμογής είναι σε πλήρες αδιέξοδο, και μαζί μ΄ αυτό η «συνταγή» που οι Μερκοζί επέλεξαν για να διαχειριστούν την κρίση στο όνομα των συμφερόντων του κεφαλαίου. Η ανασφάλεια και η νευρικότητα είναι εμφανείς στις ευρωπαϊκές καγκελαρίες, στους «θεσμικούς επενδυτές», στα μεγάλα ευρωπαϊκά και διεθνή μίντια, που μιλούν για την ανάγκη …crisis management, εξαιτίας της ανόδου της Αριστεράς και ιδιαίτερα του ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα! Η κρίση βαθαίνει, οι ευρωπαϊκές κοινωνίες μοιάζουν με συμπιεσμένα ελατήρια έτοιμα να εκραγούν, και ο φόβος περνάει στο στρατόπεδο του κεφαλαίου. Τι προδιαγράφουν όλα αυτά;

Η ευρωπαϊκή διάσταση Συνέχεια

Advertisements

20 σημεία για τον πολιτικό απολογισμό και τις προοπτικές του αγώνα

(του Πάνου Κοσμά, Οκτώβριος 2011)

Για το διήμερο των κινητοποιήσεων 19-20 Οκτωβρίου

1. To διήμερο 19-20 Οκτωβρίου αποτέλεσεhttps://i0.wp.com/www.kokkino.org/images/stories/19-10-11a.jpg μια νέα και ανώτερη κορύφωση της σύγκρουσης του κινήματος και της Αριστεράς με την κυβέρνηση της κοινωνικής αντεπανάστασης, ένα σημαντικό σημείο καμπής, ύστερα από το διήμερο 29-30 Ιουνίου και τη μάχη ενάντια στο Μεσοπρόθεσμο. Σε αυτή τη μάχη αναβίωσαν έντονα στοιχεία πολιτικής απεργίας: η επικράτηση του πολιτικού στοιχείου στην αναμέτρηση με την κυβέρνηση, που αρχικά έφερε στο μαζικό αγώνα με πολύ αντιφατικό τρόπο το «κίνημα των αγανακτισμένων», αυτή τη φορά «επιβεβαιώθηκε» σε μια γενική απεργία και άρα έγινε σε σημαντικό βαθμό κατάκτηση των αγωνιζόμενων κομματιών αλλά και μεγάλων τμημάτων της εργατικής τάξης. Η συμμετοχή στην απεργία και τη διαδήλωση ήταν συγκλονιστική, την Τετάρτη έγινε μια συγκέντρωση ιστορικής κλίμακας για τα δεδομένα της Αθήνας, η δεύτερη μέρα της απεργίας ήταν πολύ πιο μαζική και μαχητική απ’ ό,τι στη 48ωρη απεργία του Ιουνίου, υπήρχαν ήδη πριν απ’ αυτήν κομμάτια του κινήματος σε κινητοποίηση (απεργιακή και όχι μόνο), είχαμε ακόμη πιο έντονα στοιχεία αλληλεγγύης και αυταπάρνησης στη μάχη με τους εργοδότες, ακόμη πιο έντονα στοιχεία μαζικού ξεσηκωμού. Όλα αυτά τα στοιχεία, που συμβαδίζουν με το πέρασμα από τη φάση του αγώνα για στενά οικονομικά αιτήματα στη φάση που ο αγώνας αποκτάει ανοιχτά πολιτικά χαρακτηριστικά, σηματοδοτούν ένα σημαντικό σημείο καμπής στη μαζική συνείδηση της εργατικής τάξης και των αγωνιζόμενων κοινωνικών στρωμάτων.

2. Ωστόσο, οι σημαντικές αυτές διαπιστώσεις δεν μας απαλλάσσουν από το καθήκον, όπως μετά από κάθε μεγάλη αναμέτρηση, να θέσουμε το ερώτημα: κερδίσαμε σ’ αυτή τη μάχη ή χάσαμε; Και γιατί; Πρέπει να θέτουμε διαρκώς, στις κρίσιμες καμπές και τις μεγάλες κορυφώσεις του αγώνα, αυτό το ερώτημα όχι για να απαξιώνουμε τις κατακτήσεις του μαζικού κινήματος, αλλά για δύο πολύ σημαντικούς λόγους: α. Γιατί η νίκη ή ήττα αφήνουν σημαντικά αποτυπώματα στις συνειδήσεις των αγωνιζόμενων, στην αυτοπεποίθηση και τη διάθεσή τους να αγωνίζονται και β. Γιατί πρέπει να ελέγχεται ξανά και ξανά η επάρκεια των ηγεσιών του κινήματος (συνδικαλιστικών και πολιτικών) και το σχέδιο μάχης. Συνέχεια

Η Αριστερά μπροστά στο διπλό αίτημα: ρήξη και σοσιαλιστική στρατηγική

(του Πάνου Κοσμά, Εποχή, 14/3/11)

Στους πρώτους μήνες του 2011 είχαμε μια διπλή, σημαδιακή κατάρρευση: Αφενός, της μεγάλης κυβερνητικής αφήγησης ότι το Μνημόνιο (έστω και άδικο, έστω και με οδύνες και δάκρυα) θα λύσει το πρόβλημα της χρεοκοπίας του ελληνικού καπιταλισμού, της αποκαλούμενης και κρίσης χρέους. Αφετέρου, της βασικής ιδέας του «αριστερού ευρωπαϊσμού» ότι η Ε.Ε. και η ΟΝΕ εμπεριέχουν ένα «θετικό κεκτημένο για τους ευρωπαϊκούς λαούς», το οποίο θα μπορούσε να δικαιωθεί μέσα από μια πορεία μεταρρύθμισής τους στην κατεύθυνση μιας «μιας άλλης Ευρώπης». Οι εξελίξεις του τελευταίου διαστήματος εμπεριέχουν πλέον πολύ πειστικά δεδομένα για το γεγονός ότι αφενός το Μνημόνιο είναι εκτός στόχων και επιδεινώνει την κρίση χρέους του ελληνικού καπιταλισμού και αφετέρου ότι η Ε.Ε. και ακόμη περισσότερο η ΟΝΕ είναι «μηχανές του κεφαλαίου» ταγμένες στο στόχο της συντριβής των εργατικών και κοινωνικών κατακτήσεων, και δεν επιδέχονται «φιλολαϊκής μεταρρύθμισης».

Μνημόνιο = διαχείριση της χρεοκοπίας Συνέχεια