Ποιος θυμάται την επανάσταση και το σοσιαλισμό;

(του Πάνου Κοσμά, Κόκκινο, τεύχος 51)

Στις 28 και 29 Ιουνίου στο Σύνταγμα έκανε την πλέον επίσημη εμφάνισή του το κράτος έκτακτης ανάγκης: με στρατιωτικό σχέδιο μάχης κατά του «εχθρού λαού», μας πρόσφερε ζωντανές εικόνες εμφυλίου πολέμου. Από την πλευρά τους, οι αγωνιστές και αγωνίστριες του Συντάγματος (που δεν ήταν 1.000.000 ούτε 500.000 ούτε καν 100.000, αλλά μερικές δεκάδες χιλιάδες) αποδείχθηκαν σκληροτράχηλοι μαχητές στο σκηνικό του εμφυλίου πολέμου που είχε στηθεί. Βιώσαμε έτσι, σε συνθήκες πραγματικής μάχης, τι σημαίνει «οι από πάνω να μη μπορούν να κυβερνήσουν όπως πριν και οι από κάτω να μη δέχονται πλέον να κυβερνηθούν όπως πριν». Για όσους/ες θέλουν να βλέπουν το «ανάπτυγμα» και τις βαθύτερες τάσεις στα γεγονότα, η μάχη του διημέρου 29-29 Ιουνίου ήταν η επίσημη εισαγωγή σε μια περίοδο που εξελίσσεται πλέον σε προεπαναστατική και που έχει ανοίξει η μάχη για την εξουσία.

Οι εξελίξεις αυτές εμπεδώνουν και βαθαίνουν τη δυναμική που οδήγησε στο «κίνημα των αγανακτισμένων» και κάνουν επείγουσα την ανάγκη για απαντήσεις σε καίρια ερωτήματα:

1.Γραμμή πάλης για την εξουσία ή γραμμή αντίστασης και ανάσχεσης των πολιτικών του  μνημονίου;

Η πάλη για την εξουσία έχει ανοίξει ήδη με πολλούς τρόπους και σε πολλά επίπεδα: Πρώτο, εξαιτίας της κυβερνητικής αστάθειας: Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ έχει φτάσει στα όριά της, με το Μεσοπρόθεσμο κινδύνευσε με κατάρρευση, η δε παράταση ζωής που πήρε, είναι μικρή. Αυτή η κυβερνητική αστάθεια οφείλεται στην  ανταρσία της κοινωνίας, της κοινωνικής βάσης του ΠΑΣΟΚ, τμήματος των συνδικάτων και τέλος των μεσαίων στρωμάτων. Άρα και οποιαδήποτε διάδοχη λύση, αφενός δεν θα είναι εύκολη και αφετέρου θα είναι επίσης ασταθής. Αν όμως ήρθε η ώρα που οι «κυβερνήσεις πέφτουνε», τι πρέπει να τις αντικαταστήσει; Δεύτερο, εξαιτίας της γενικότερης κρίσης του πολιτικού συστήματος: Το μαρτυρούν με όλους τους δυνατούς τρόπους οι δημοσκοπήσεις, κυρίως όμως το μαρτυράει το κυνηγητό σε όλη την Ελλάδα των  στελεχών και πολιτευτών της κυβέρνησης και του ΠΑΣΟΚ. Τρίτο, επειδή το θέτει σαν πρόκληση το κράτος έκτακτης ανάγκης και οι τακτικές μάχης της αστυνομίας: αν πρέπει να υπερασπιστούμε τις διαδηλώσεις μας και τους χώρους μας (από τα γραφεία μας μέχρι τις πλατείες, τις γειτονιές, τις απεργίες, τις διαδικασίες μας κ.λπ.) από τις δυνάμεις καταστολής και τους φασίστες, δεν χρειαζόμαστε τα δικά μας όργανα «αντι-εξουσίας γι’ αυτό; Τις ομάδες περιφρούρησης, την οργανωμένη λαϊκή αυτοάμυνα, τις απεργιακές φρουρές; Τέταρτο, επειδή το κίνημα έχει περάσει πλέον στην πολιτική του φάση, βάζοντας καθαρά πολιτικούς στόχους που αμφισβητούν την εξουσία των «από πάνω»: να φύγουν αυτοί και η τρόικα, να πέσει η κυβέρνηση, να μην περάσει το Μεσοπρόθεσμο. Δεν είναι φανερό ότι χρειαζόμαστε μια απάντηση στο ερώτημα με τι θα αντικατασταθούν όλοι αυτοί (που θα «φύγουν») και η εξουσία τους την επόμενη κιόλας μέρα; Πέμπτο, γιατί το κίνημα, κόντρα στο πολιτικό τους σύστημα, έχει στοχοθετήσει την «πραγματική δημοκρατία»: Μπορεί όμως να υπάρξει πραγματική δημοκρατία με τα μέσα παραγωγής στα χέρια των καπιταλιστών; Συνέχεια