Η κρίση της Ευρωζώνης, το ευρώ και η Αριστερά

Εισήγηση του Πάνου Κοσμά, συντονιστή της επιτροπής Οικονομίας του ΣΥΡΙΖΑ, στο διήμερο του ΣΥΡΙΖΑ στη Θεσσαλονίκη στις 10-11/12/11 με θέμα «Η καπιταλιστική κρίση και η απάντηση της Αριστεράς».

Advertisements

Το δημοψήφισμα, η κυβέρνηση Παπαδήμου και η Αριστερά

(του Πάνου Κοσμά, Κόκκινο – Νοέμβρης 2011)

Μπροστά σε μια νέα, ελληνική και διεθνή, συγκυρία

Και εγένετο κυβέρνηση με τραπεζίτη πρωθυπουργό και με υπουργούς από το ΠΑΣΟΚ, τη ΝΔ και το ΛΑΟΣ! Ο Μεσοπόλεμος και η κυβέρνηση Τσαλδάρη βρικολάκιασαν και εμφανίστηκαν στη μνημονιακή νύχτα του 2011! Η αστική τάξη ανακάλεσε όλες τις εφεδρείες στα «όπλα», ο Πάσχος Μανδραβέλης εκδήλωσε την ενόχλησή του που δεν προβλέπονται «κυρώσεις» για την περίπτωση που η Αριστερά προσβάλλει τον πρόεδρο της Δημοκρατίας μη ανταποκρινόμενη στις προσκλήσεις του, ενώ «σοβαρά» διεθνή έντυπα μεγάλης εμβέλειας έχουν μια περίεργη επιμονή σε ρεπορτάζ περί κινδύνου πραξικοπήματος στην Ελλάδα. Στο νου έρχεται αυτόματα ο συνειρμός: και ύστερα από τον Τσαλδάρη, ο… Μεταξάς; Ποιο είναι το νόημα, και το «μήνυμα», όσων «πρωτοφανών» ζούμε τις τελευταίες μέρες; Εννοείται βέβαια ότι για να αναλύσουμε την ελληνική περίπτωση, πρέπει να εξετάσουμε σε ποιο στάδιο βρίσκεται η κρίση της Ευρωζώνης και του παγκόσμιου καπιταλισμού εν γένει: πώς σχετίζεται με τις ελληνικές εξελίξεις η «πτώση» της Ιταλίας και η στοχοποίηση πλέον από τις «αγορές» της ίδιας της Γαλλίας, αλλά και η παγκόσμια αγωνία για τη γενίκευση της κρίσης χρέους, για το νέο γύρο τραπεζικής κρίσης και για την επερχόμενη παγκόσμια επιβράδυνση αν όχι νέα ύφεση.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

Για μερικές μέρες ύστερα από τη «βόμβα» Παπανδρέου τη Δευτέρα 31 Οκτωβρίου, ένα φάντασμα πλανιόταν πάνω από τον παγκόσμιο καπιταλισμό: το φάντασμα του ελληνικού δημοψηφίσματος – για τη δανειακή σύμβαση αρχικά, για το ευρώ στη συνέχεια. Με την εξαγγελία του, η Wall Street και τα ευρωπαϊκά χρηματιστήρια κατέρρευσαν, οι ευρωπαϊκές αγορές ομολόγων αναστατώθηκαν, τα spread και τα CDS της Ιταλίας (κυρίως) αλλά και της Ισπανίας απογειώθηκαν, οι «αγορές» περιέλαβαν και τη Γαλλία (οι γαλλικές τράπεζες δέχθηκαν μαζικές επιθέσεις, ενώ πάνω από 10 δισ. ευρώ παίχτηκαν σε λίγες μέρες στα γαλλικά CDS), η Μέρκελ, ο Σαρκοζί και η Λαγκάρντ φρύαξαν και απαίτησαν να εφαρμοστεί το συντομότερο δυνατόν η συμφωνία της Συνόδου Κορυφής (αυτή που τάχα έγινε για να… σώσει τους μισθούς και τις συντάξεις των Ελλήνων εργαζομένων…), οι αναδυόμενοι (Κίνα, Ινδία, Βραζιλία) έκαναν εκκλήσεις να εφαρμοστεί η συμφωνία της 27ης Οκτωβρίου (!) και όλοι μαζί κάλεσαν τον Παπανδρέου στις Κάννες για να του τα ψάλλουν και να του ζητήσουν να μην κάνει δημοψήφισμα ή, αν κάνει, να μην αφορά τη δανειακή σύμβαση αλλά το μέσα ή έξω από το ευρώ!!! Μπροστά στο «φάντασμα» του δημοψηφίσματος, ακόμη και οι εκλογές, που μέχρι χθες θεωρούνταν «καταστροφή» από τα παπαγαλάκια της ελληνικής αστικής τάξης και «απαγορεύονταν» από τους διεθνείς συμμάχους της, έγιναν μια κάποια λύση… Συνέχεια

Οι διαφανείς σκοπιμότητες του μεγάλου ψέματος…

του Πάνου Κοσμά*, Κόκκινο. Οκτώβρης 2011)

Το Δημόσιο δεν πληρώνει μισθούς και συντάξεις χάρη στα δάνεια της τρόικας!

Τον Απρίλιο του 2010 το ελληνικό https://i2.wp.com/www.kokkino.org/images/stories/2011/index_down.jpgΔημόσιο δεν μπορούσε πλέον να δανειστεί από τις αγορές. Αυτό στην πραγματικότητα ισοδυναμεί με χρεοστάσιο. Για να μην κηρύξει λοιπόν στάση πληρωμών στα χρεολύσια και τους τόκους του δημόσιου χρέους, δηλαδή προς τους εγχώριους και ξένους τοκογλύφους, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ συνέπραξε με την τρόικα, ώστε να υπογραφεί το Μάιο του 2010 το μνημόνιο και να δοθεί στο ελληνικό Δημόσιο το αρχικό δάνειο των 110 δισ. ευρώ.
Η κυβερνητική προπαγάνδα, που ενορχηστρώθηκε από το σύνολο του πολιτικού προσωπικού των κομμάτων του μνημονίου και τα παπαγαλάκια των μίντια, των τραπεζιτών και του ΣΕΒ, υποστήριξε ότι αν δεν μπαίναμε στο μνημόνιο για να πάρουμε τα δανεικά της τρόικας δεν θα μπορούσαμε να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις. Στη συνέχεια, σε κάθε επικαιροποίηση του μνημονίου, το εκβιαστικό δίλημμα επαναλαμβανόταν προκειμένου να πειθαναγκαστούν οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, οι συνταξιούχοι κ.λπ. να υποστούν τις θυσίες των επαναλαμβανόμενων «νέων πακέτων» μέτρων. Τα ίδια με το Μεσοπρόθεσμο, τα ίδια και τώρα με την 6η δόση κ.λπ. κ.λπ.
Επειδή αυτή η κυβερνητική προπαγάνδα έχει συσκοτίσει και διαστρέψει την πραγματικότητα σε τέτοιο βαθμό ώστε πολλοί να έχουν πιστέψει πως αν πληρώνονται ακόμη μισθοί και συντάξεις, αυτό το οφείλουμε στα δανεικά της φιλεύσπλαχνης τρόικας, στη συνέχεια καταρρίπτουμε αυτό το επιχείρημα με βάση τα επίσημα στατιστικά στοιχεία.

Με τη γλώσσα των αριθμών Συνέχεια

4η Συνδιάσκεψη ΣΥΡΙΖΑ: Οργανωτικά, ένα βήμα μπρος – πολιτικά, βήματα σημειωτόν

του Πάνου Κοσμά

(Κόκκινο, Ιούλιος 2011)

Η 4η  Συνδιάσκεψη του  ΣΥΡΙΖΑ διεξάγεται ύστερα από μια μακρά  και επώδυνη περίοδο  κρίσης αλλά και σε μια συγκυρία που  η αναμέτρηση με την κυβέρνηση, το μνημόνιο και την τρόικα παίρνει νέα χαρακτηριστικά, ανοίγοντας το ζήτημα της εξουσίας και της «επόμενης μέρας». Σε τέτοιες συνθήκες, ο ΣΥΡΙΖΑ βαδίζει προς τη Συνδιάσκεψη έχοντας κάνει οργανωτικά ένα βήμα μπρος (αν και αβέβαιο και δειλό) και πολιτικά πολλά βήματα σημειωτόν.

Ως ΚΟΚΚΙΝΟ είχαμε πρώτοι διατυπώσει το αίτημα -στην «εύφορη» περίοδο της ανοδικού κύματος για τον ΣΥΡΙΖΑ- για δημοκρατική συγκρότησή του, με μέλη, αποφασιστικές διαδικασίες και δημοκρατικά εκλεγμένα όργανα. Δυστυχώς η άρνηση του ΣΥΝ, αλλά και η έμμεση βοήθεια που είχε σε αυτή του την άρνηση από συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ, δεν επέτρεψαν να γίνει τότε αυτό το βήμα, που θα ενέτασσε μαζικά στις γραμμές του ανένταχτους και ανένταχτες που τον είχαν προσεγγίσει. Ο ΣΥΡΙΖΑ πλήρωσε ακριβά εκείνο το οργανωτικό και πολιτικό «έγκλημα»: Από τη μια, μη έχοντας δημοκρατικά εκλεγμένα όργανα και αποφασιστικές διαδικασίες, δεν είχε τρόπο να διαχειριστεί τις διαφωνίες στους κόλπους του, με αποτέλεσμα να παράγονται διαρκώς μη διαχειρίσιμα «επεισόδια» αντιπαράθεσης, ηγετικών διενέξεων και προσωπικών στρατηγικών που λειτουργούσαν διαλυτικά και αποσυσπειρωτικά. Από την άλλη, το κύμα των ανένταχτων που συσπειρώθηκε γύρω του δεν άντεξε για πολύ το στάτους των «μελών χωρίς δικαιώματα» και απομακρύνθηκε, ενώ και γενικότερα οι γραμμές του αποσυσπειρώθηκαν. Το αποτέλεσμα ήταν να μεγιστοποιηθεί η αδυναμία παρέμβασης στην κοινωνία και στα κινήματα και να τονωθούν ακόμη περισσότερο τα εκλογικά και επικοινωνιακά χαρακτηριστικά του σχήματος.

Ενόψει της Συνδιάσκεψης, τα οργανωτικά βήματα μπρος είναι  σημαντικά: το σώμα της Συνδιάσκεψης θα είναι σώμα εκλεγμένων (με εκλογές ή συναινετική ανάδειξη) αντιπροσώπων και θα έχει αποφασιστικές αρμοδιότητες, μεταξύ των οποίων να εκλέξει και το ενδιάμεσο αποφασιστικό όργανο, την Πανελλαδική Συντονιστική Επιτροπή. Επίσης, οι πολιτικές αποφάσεις θα επικυρωθούν από το σώμα. Ωστόσο, είναι φανερές οι δυνάμεις αδράνειας (που πλέον αφορούν τον ΣΥΝ ή τμήματα του ΣΥΝ) που απειλούν να σχετικοποιήσουν τη σημασία και το περιεχόμενο αυτών των βημάτων. Εξάλλου, οι «σκεπτικιστές» θα έχουν σύμμαχο το γεγονός ότι η προσυνδιασκεψική διαδικασία ήταν ελλιπέστατη και χωρίς μαζική συμμετοχή. Η εμπειρία της Συνδιάσκεψης θα δείξει ποια θα είναι τα πραγματικά κέρδη από αυτή τη διαδικασία.    Συνέχεια