ΚΚΕ: μια τρομοκρατημένη ηγεσία εναντίον όλων…

του Πάνου Κοσμά,

(περιοδικό Κόκκινο, τεύχος 52)

Το πιο βαθύ σκοτάδι είναι λίγο πριν την αυγή. Έτσι και με το ΚΚΕ: τρομοκρατημένη η ηγεσία του από τις πιέσεις, πρώτα απ’ όλα του κόσμου και των δικών  του οπαδών και ψηφοφόρων, για πολιτικό μέτωπο της Αριστεράς και για απάντηση στο «ζήτημα της εξουσίας» και της κυβέρνησης, αντιδρά όλο και πιο «βίαια», χάνοντας κάθε μέτρο, αλλά ταυτόχρονα η θέη της αδυνατίζει μέρα με τη  μέρα. Η τελευταία άμυνα που επινόησε, κινείται στα όρια του… αναρχισμού (βλέπε σχετικό σχόλιο), οι δε πολιτικές ατάκες της γ.γ. του Αλέκας Παπαρήγα είναι πλέον μνημειώδεις. Η κορυφαία εξ αυτών: εμείς είμαστε κομμουνιστές  και όχι αριστεροί!!! Άρα οι κομμουνιστές δεν συμμαχούν με αριστερούς;! Και  στην οικονομική και κοινωνική «βάση»  τότε, με ποιους συμμαχούν; Με τον… εαυτό τους; Και τι γίνεται με τους κομμουνιστές που δεν είναι στις τάξεις του ΚΚΕ; Στο ΣΥΡΙΖΑ και στο ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν υπάρχουν κομμουνιστές; Συνέχεια

Advertisements

20 σημεία για τον πολιτικό απολογισμό και τις προοπτικές του αγώνα

(του Πάνου Κοσμά, Οκτώβριος 2011)

Για το διήμερο των κινητοποιήσεων 19-20 Οκτωβρίου

1. To διήμερο 19-20 Οκτωβρίου αποτέλεσεhttps://i0.wp.com/www.kokkino.org/images/stories/19-10-11a.jpg μια νέα και ανώτερη κορύφωση της σύγκρουσης του κινήματος και της Αριστεράς με την κυβέρνηση της κοινωνικής αντεπανάστασης, ένα σημαντικό σημείο καμπής, ύστερα από το διήμερο 29-30 Ιουνίου και τη μάχη ενάντια στο Μεσοπρόθεσμο. Σε αυτή τη μάχη αναβίωσαν έντονα στοιχεία πολιτικής απεργίας: η επικράτηση του πολιτικού στοιχείου στην αναμέτρηση με την κυβέρνηση, που αρχικά έφερε στο μαζικό αγώνα με πολύ αντιφατικό τρόπο το «κίνημα των αγανακτισμένων», αυτή τη φορά «επιβεβαιώθηκε» σε μια γενική απεργία και άρα έγινε σε σημαντικό βαθμό κατάκτηση των αγωνιζόμενων κομματιών αλλά και μεγάλων τμημάτων της εργατικής τάξης. Η συμμετοχή στην απεργία και τη διαδήλωση ήταν συγκλονιστική, την Τετάρτη έγινε μια συγκέντρωση ιστορικής κλίμακας για τα δεδομένα της Αθήνας, η δεύτερη μέρα της απεργίας ήταν πολύ πιο μαζική και μαχητική απ’ ό,τι στη 48ωρη απεργία του Ιουνίου, υπήρχαν ήδη πριν απ’ αυτήν κομμάτια του κινήματος σε κινητοποίηση (απεργιακή και όχι μόνο), είχαμε ακόμη πιο έντονα στοιχεία αλληλεγγύης και αυταπάρνησης στη μάχη με τους εργοδότες, ακόμη πιο έντονα στοιχεία μαζικού ξεσηκωμού. Όλα αυτά τα στοιχεία, που συμβαδίζουν με το πέρασμα από τη φάση του αγώνα για στενά οικονομικά αιτήματα στη φάση που ο αγώνας αποκτάει ανοιχτά πολιτικά χαρακτηριστικά, σηματοδοτούν ένα σημαντικό σημείο καμπής στη μαζική συνείδηση της εργατικής τάξης και των αγωνιζόμενων κοινωνικών στρωμάτων.

2. Ωστόσο, οι σημαντικές αυτές διαπιστώσεις δεν μας απαλλάσσουν από το καθήκον, όπως μετά από κάθε μεγάλη αναμέτρηση, να θέσουμε το ερώτημα: κερδίσαμε σ’ αυτή τη μάχη ή χάσαμε; Και γιατί; Πρέπει να θέτουμε διαρκώς, στις κρίσιμες καμπές και τις μεγάλες κορυφώσεις του αγώνα, αυτό το ερώτημα όχι για να απαξιώνουμε τις κατακτήσεις του μαζικού κινήματος, αλλά για δύο πολύ σημαντικούς λόγους: α. Γιατί η νίκη ή ήττα αφήνουν σημαντικά αποτυπώματα στις συνειδήσεις των αγωνιζόμενων, στην αυτοπεποίθηση και τη διάθεσή τους να αγωνίζονται και β. Γιατί πρέπει να ελέγχεται ξανά και ξανά η επάρκεια των ηγεσιών του κινήματος (συνδικαλιστικών και πολιτικών) και το σχέδιο μάχης. Συνέχεια