Μετά το PSI και το νέο μνημόνιο, τι;

Featured

του Πάνου Κοσμά,

(περιοδικό Κόκκινο, τεύχος 52)

«Όχι μόνο δεν είμαστε μπροστά σε κάποιου είδους σταθεροποίηση στην Ευρωζώνη, αλλά συγκεντρώνονται ταχύτατα οι προϋποθέσεις για ένα νέο, βίαιο ξέσπασμα της κρίσης.»      

«Το πιθανότερο σενάριο, λοιπόν, είναι μια ακόμη πιο χαώδης κατάσταση, δειλά βήματα στη χρηματο-οικονομική διαχείριση της κρίσης (κόψιμο χρήματος από την ΕΚΤ, κάποιας μορφής ευρω-ομόλογο) που θα δημιουργήσουν περισσότερες περιπλοκές, βάθεμα της πολιτικής κρίσης σε ευρωπαϊκό πλέον επίπεδο, κι όχι μια συντεταγμένη στροφή στον «κεϊνσιανισμό». »

Ποια είναι τα χαρακτηριστικά της νέας φάσης στη διαχείριση της κρίσης του ελληνικού καπιταλισμού ύστερα από το PSI και τη νέα δανειακή σύμβαση; Είναι πολύ σημαντικό να απαντηθεί αυτό το ερώτημα όχι μόνο για να ξέρουμε σε ποιο ευρύτερο πλαίσιο γονιμοποιούνται οι πολιτικές διεργασίες (εκλογές και ό,τι ήθελε σημάνουν τα αποτελέσματά τους) αλλά και επειδή η κυρίαρχη προπαγάνδα ισχυρίζεται πως -για μία ακόμη φορά- «η πατρίς εσώθη», η κατάσταση έχει σταθεροποιηθεί και πλέον η ελληνική οικονομία βάζει πλώρη για την ανάπτυξη και την έξοδο από το τούνελ της κρίσης. Είναι έτσι; Και αν όχι, ποια είναι τα χαρακτηριστικά της περιόδου μετά το PSI και τη νέα δανειακή σύμβαση;

Ολοταχώς για το επόμενο «κούρεμα» Συνέχεια

Advertisements

Το δημοψήφισμα, η κυβέρνηση Παπαδήμου και η Αριστερά

(του Πάνου Κοσμά, Κόκκινο – Νοέμβρης 2011)

Μπροστά σε μια νέα, ελληνική και διεθνή, συγκυρία

Και εγένετο κυβέρνηση με τραπεζίτη πρωθυπουργό και με υπουργούς από το ΠΑΣΟΚ, τη ΝΔ και το ΛΑΟΣ! Ο Μεσοπόλεμος και η κυβέρνηση Τσαλδάρη βρικολάκιασαν και εμφανίστηκαν στη μνημονιακή νύχτα του 2011! Η αστική τάξη ανακάλεσε όλες τις εφεδρείες στα «όπλα», ο Πάσχος Μανδραβέλης εκδήλωσε την ενόχλησή του που δεν προβλέπονται «κυρώσεις» για την περίπτωση που η Αριστερά προσβάλλει τον πρόεδρο της Δημοκρατίας μη ανταποκρινόμενη στις προσκλήσεις του, ενώ «σοβαρά» διεθνή έντυπα μεγάλης εμβέλειας έχουν μια περίεργη επιμονή σε ρεπορτάζ περί κινδύνου πραξικοπήματος στην Ελλάδα. Στο νου έρχεται αυτόματα ο συνειρμός: και ύστερα από τον Τσαλδάρη, ο… Μεταξάς; Ποιο είναι το νόημα, και το «μήνυμα», όσων «πρωτοφανών» ζούμε τις τελευταίες μέρες; Εννοείται βέβαια ότι για να αναλύσουμε την ελληνική περίπτωση, πρέπει να εξετάσουμε σε ποιο στάδιο βρίσκεται η κρίση της Ευρωζώνης και του παγκόσμιου καπιταλισμού εν γένει: πώς σχετίζεται με τις ελληνικές εξελίξεις η «πτώση» της Ιταλίας και η στοχοποίηση πλέον από τις «αγορές» της ίδιας της Γαλλίας, αλλά και η παγκόσμια αγωνία για τη γενίκευση της κρίσης χρέους, για το νέο γύρο τραπεζικής κρίσης και για την επερχόμενη παγκόσμια επιβράδυνση αν όχι νέα ύφεση.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

Για μερικές μέρες ύστερα από τη «βόμβα» Παπανδρέου τη Δευτέρα 31 Οκτωβρίου, ένα φάντασμα πλανιόταν πάνω από τον παγκόσμιο καπιταλισμό: το φάντασμα του ελληνικού δημοψηφίσματος – για τη δανειακή σύμβαση αρχικά, για το ευρώ στη συνέχεια. Με την εξαγγελία του, η Wall Street και τα ευρωπαϊκά χρηματιστήρια κατέρρευσαν, οι ευρωπαϊκές αγορές ομολόγων αναστατώθηκαν, τα spread και τα CDS της Ιταλίας (κυρίως) αλλά και της Ισπανίας απογειώθηκαν, οι «αγορές» περιέλαβαν και τη Γαλλία (οι γαλλικές τράπεζες δέχθηκαν μαζικές επιθέσεις, ενώ πάνω από 10 δισ. ευρώ παίχτηκαν σε λίγες μέρες στα γαλλικά CDS), η Μέρκελ, ο Σαρκοζί και η Λαγκάρντ φρύαξαν και απαίτησαν να εφαρμοστεί το συντομότερο δυνατόν η συμφωνία της Συνόδου Κορυφής (αυτή που τάχα έγινε για να… σώσει τους μισθούς και τις συντάξεις των Ελλήνων εργαζομένων…), οι αναδυόμενοι (Κίνα, Ινδία, Βραζιλία) έκαναν εκκλήσεις να εφαρμοστεί η συμφωνία της 27ης Οκτωβρίου (!) και όλοι μαζί κάλεσαν τον Παπανδρέου στις Κάννες για να του τα ψάλλουν και να του ζητήσουν να μην κάνει δημοψήφισμα ή, αν κάνει, να μην αφορά τη δανειακή σύμβαση αλλά το μέσα ή έξω από το ευρώ!!! Μπροστά στο «φάντασμα» του δημοψηφίσματος, ακόμη και οι εκλογές, που μέχρι χθες θεωρούνταν «καταστροφή» από τα παπαγαλάκια της ελληνικής αστικής τάξης και «απαγορεύονταν» από τους διεθνείς συμμάχους της, έγιναν μια κάποια λύση… Συνέχεια