Ας φανταστούμε την «επόμενη μέρα», κι ας προετοιμαστούμε γι΄ αυτήν

Featured

του Πάνου Κοσμά,

(RedNotebook, Μάης 2012)

Τι θα συμβεί αν τα αποτελέσματα των ελληνικών εκλογών προκαλέσουν αστάθεια, βραχυκυκλώσουν ή αποδυναμώσουν εξαιρετικά τη μνημονιακή διακυβέρνηση; Τι θα συμβεί αν η αδυναμία του πρώτου κόμματος να σχηματίσει κυβέρνηση στον πρώτο γύρο των διερευνητικών εντολών, φέρει την εντολή στα χέρια του ΣΥΡΙΖΑ; Τι θα σημάνει η -εκτός συγκλονιστικού απροόπτου- εκλογή του Ολάντ την ίδια μέρα με τις ελληνικές εκλογές; Πόσο προετοιμασμένοι είμαστε για τις πολιτικές διεργασίες την «επόμενη μέρα» σε Ελλάδα και Ευρώπη;

Η Ευρώπη ολόκληρη, με την Ελλάδα στην περίοπτη θέση του «αδύναμου κρίκου», βρίσκεται μπροστά σε μια καμπή: το ελληνικό πρόγραμμα προσαρμογής είναι σε πλήρες αδιέξοδο, και μαζί μ΄ αυτό η «συνταγή» που οι Μερκοζί επέλεξαν για να διαχειριστούν την κρίση στο όνομα των συμφερόντων του κεφαλαίου. Η ανασφάλεια και η νευρικότητα είναι εμφανείς στις ευρωπαϊκές καγκελαρίες, στους «θεσμικούς επενδυτές», στα μεγάλα ευρωπαϊκά και διεθνή μίντια, που μιλούν για την ανάγκη …crisis management, εξαιτίας της ανόδου της Αριστεράς και ιδιαίτερα του ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα! Η κρίση βαθαίνει, οι ευρωπαϊκές κοινωνίες μοιάζουν με συμπιεσμένα ελατήρια έτοιμα να εκραγούν, και ο φόβος περνάει στο στρατόπεδο του κεφαλαίου. Τι προδιαγράφουν όλα αυτά;

Η ευρωπαϊκή διάσταση Συνέχεια

Να μην… κάψουμε το πολιτικό σχέδιο για κυβέρνηση της Αριστεράς!

του Πάνου Κοσμά*

Εποχή Κυριακή 29 Μάη

Δεν θυσιάζουμε -σαν την Ιφιγένεια- τα ριζοσπαστικά και αντισυστημικά χαρακτηριστικά του ΣΥΡΙΖΑ για να αποπλεύσει το καράβι μιας «οποιασδήποτε» «αντιμνημονιακής» κυβέρνησης!

Η ελληνική και ευρωπαϊκή συγκυρία «μυρίζουν» μπαρούτι: Η κυβέρνηση της Ολλανδίας κατέρρευσε – γιατί ο κυβερνητικός συνασπισμός, στη χώρα με την υψηλότερη αξιολόγηση της πιστοληπτικής ικανότητας ΑΑΑ και χωρίς πρόβλημα χρέους, απέτυχε να περάσει πακέτο μέτρων λιτότητας). Ο Economist βγαίνει με πρωτοσέλιδο που επιτίθεται στον Ολάντ – ο καπιταλισμός σε βαθιά κρίση δυσκολεύεται φοβάται ακόμη και την ανάδειξη προέδρου από τη σοσιαλδημοκρατία στη δεύτερη ισχυρότερη χώρα της Ευρωζώνης. Η πιστοληπτική ικανότητα της Ισπανίας υποβαθμίστηκε μόλις χθες – σε συνθήκες που ξανάρχισε η γενικευμένη επίθεση των αγορών στην Ευρωζώνη. Ο Σόρος και το ΔΝΤ καταγγέλλουν τη Μέρκελ για την επιμονή στις… πολιτικές λιτότητας – κάποιοι νεοφιλελεύθεροι αρχίζουν να αντιλαμβάνονται ότι η πολλή νεοφιλελεύθερη ορθοδοξία βλάπτει ακόμη και τον καπιταλισμό. Και όλοι περιμένουν εναγωνίως το αποτέλεσμα των ελληνικών εκλογών. Οι όροι που χρησιμοποιούνται για την κατάσταση του ευρωπαϊκού καπιταλισμού θυμίζουν ιατρικό δελτίο: «ολλανδικός ιός», «ελληνική ασθένεια», «γαλλική θρυαλλίδα», «πολιτική παθογένεια» (η άνοδος των «άκρων»: Αριστεράς και φασισμού). Ο διεθνής καπιταλιστικός Τύπος, οι «θεσμικοί επενδυτές», τα think tanks κ.λπ. μιλούν για την ανάγκη να υπάρξει risk management λόγω της ανόδου της Αριστεράς (και της φασίζουσας ακροδεξιάς ή και των ναζί).  Συνέχεια

Μέτωπο της Αριστεράς ή συμμαχία τύπου ιταλικής «Ελιάς»;

( του Πάνου Κοσμά, Εργατική Αριστερά – 03.04.2012)

Ο Πάνος Κοσμάς, μέλος της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ και της οργάνωσης «Κόκκινο», γράφει για την ανάγκη προσανατολισμού του ΣΥΡΙΖΑ σε ένα πολιτικό μέτωπο της Αριστεράς, για την ανάγκη απόκρουσης διαφορετικών πολιτικών σχεδίων για «εκλογικές διευρύνσεις» και «συμμαχίες προθύμων».

  • «Ενωθείτε και τσακίστε τους!». Αυτή η «εντολή» εργάτη της «Χαλυβουργίας» προς αριστερή αντιπροσωπεία αλληλεγγύης στον αγώνα τους αποκαλύπτει τις διαθέσεις της εργατικής τάξης, αλλά και ευρύτερων καταπιεζόμενων στρωμάτων. Η απαίτηση για πολιτικό μέτωπο της Αριστεράς και για κυβέρνηση της Αριστεράς έχει πλέον μαζικό έρεισμα στην εργατική τάξη και τα πληβειακά στρώματα, αλλά και στον κόσμο της Αριστεράς.

Εμπειρία αγώνων

Η απαίτηση αυτή μπορεί να είναι ενστικτώδης, αλλά είναι απόλυτα σωστή. Στηρίζεται στην εμπειρία σχεδόν δύο χρόνων αγώνων ενάντια στις πολιτικές του μνημονίου. Που απέδειξαν ότι η γραμμή της «αντίστασης και ανάσχεσης της επίθεσης», με τις επιμέρους, τις κλαδικές και τις γενικές απεργίες, αλλά και τους άλλους εκατοντάδες μικρούς και μεγάλους αγώνες, από μόνη της δεν οδηγεί στη νίκη. Το πλαίσιο της κοινωνικής διαπραγμάτευσης έχει καταρρεύσει από τις πολιτικές του μνημονίου, η συναίνεση του φόβου έχει δώσει τη θέση της στο κράτος «έκτακτης ανάγκης», η τρόικα και η κυβέρνηση δεν υποχωρούν στο παραμικρό ακόμη και μπροστά στις πιο μαζικές κινητοποιήσεις όσο έχουν ακόμη τη δυνατότητα να περνούν από τη Βουλή τα αλλεπάλληλα «πακέτα» μέτρων.

Πρέπει λοιπόν να μπλοκάρουμε την κυβερνητική μηχανή του μνημονίου, χρειάζεται πολιτική ανατροπή. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να εγκαταλείψουμε το «πεζοδρόμιο» και να ασχοληθούμε μόνο με τις εκλογές! Ήταν οι μάχες του κινήματος που οδήγησαν σε πτώση την κυβέρνηση Παπανδρέου, που έφθειραν την κυβέρνηση Παπαδήμου, που υποχρεώνουν το σύστημα να επιλέξει τις εκλογές σαν το μικρότερο κακό. Χωρίς το κίνημα, πολιτική ανατροπή προς το συμφέρον του κόσμου της εργασίας δεν μπορεί να υπάρξει! Συνέχεια