Μετά το PSI και το νέο μνημόνιο, τι;

Featured

του Πάνου Κοσμά,

(περιοδικό Κόκκινο, τεύχος 52)

«Όχι μόνο δεν είμαστε μπροστά σε κάποιου είδους σταθεροποίηση στην Ευρωζώνη, αλλά συγκεντρώνονται ταχύτατα οι προϋποθέσεις για ένα νέο, βίαιο ξέσπασμα της κρίσης.»      

«Το πιθανότερο σενάριο, λοιπόν, είναι μια ακόμη πιο χαώδης κατάσταση, δειλά βήματα στη χρηματο-οικονομική διαχείριση της κρίσης (κόψιμο χρήματος από την ΕΚΤ, κάποιας μορφής ευρω-ομόλογο) που θα δημιουργήσουν περισσότερες περιπλοκές, βάθεμα της πολιτικής κρίσης σε ευρωπαϊκό πλέον επίπεδο, κι όχι μια συντεταγμένη στροφή στον «κεϊνσιανισμό». »

Ποια είναι τα χαρακτηριστικά της νέας φάσης στη διαχείριση της κρίσης του ελληνικού καπιταλισμού ύστερα από το PSI και τη νέα δανειακή σύμβαση; Είναι πολύ σημαντικό να απαντηθεί αυτό το ερώτημα όχι μόνο για να ξέρουμε σε ποιο ευρύτερο πλαίσιο γονιμοποιούνται οι πολιτικές διεργασίες (εκλογές και ό,τι ήθελε σημάνουν τα αποτελέσματά τους) αλλά και επειδή η κυρίαρχη προπαγάνδα ισχυρίζεται πως -για μία ακόμη φορά- «η πατρίς εσώθη», η κατάσταση έχει σταθεροποιηθεί και πλέον η ελληνική οικονομία βάζει πλώρη για την ανάπτυξη και την έξοδο από το τούνελ της κρίσης. Είναι έτσι; Και αν όχι, ποια είναι τα χαρακτηριστικά της περιόδου μετά το PSI και τη νέα δανειακή σύμβαση;

Ολοταχώς για το επόμενο «κούρεμα» Συνέχεια

Οι διαφανείς σκοπιμότητες του μεγάλου ψέματος…

του Πάνου Κοσμά*, Κόκκινο. Οκτώβρης 2011)

Το Δημόσιο δεν πληρώνει μισθούς και συντάξεις χάρη στα δάνεια της τρόικας!

Τον Απρίλιο του 2010 το ελληνικό https://i2.wp.com/www.kokkino.org/images/stories/2011/index_down.jpgΔημόσιο δεν μπορούσε πλέον να δανειστεί από τις αγορές. Αυτό στην πραγματικότητα ισοδυναμεί με χρεοστάσιο. Για να μην κηρύξει λοιπόν στάση πληρωμών στα χρεολύσια και τους τόκους του δημόσιου χρέους, δηλαδή προς τους εγχώριους και ξένους τοκογλύφους, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ συνέπραξε με την τρόικα, ώστε να υπογραφεί το Μάιο του 2010 το μνημόνιο και να δοθεί στο ελληνικό Δημόσιο το αρχικό δάνειο των 110 δισ. ευρώ.
Η κυβερνητική προπαγάνδα, που ενορχηστρώθηκε από το σύνολο του πολιτικού προσωπικού των κομμάτων του μνημονίου και τα παπαγαλάκια των μίντια, των τραπεζιτών και του ΣΕΒ, υποστήριξε ότι αν δεν μπαίναμε στο μνημόνιο για να πάρουμε τα δανεικά της τρόικας δεν θα μπορούσαμε να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις. Στη συνέχεια, σε κάθε επικαιροποίηση του μνημονίου, το εκβιαστικό δίλημμα επαναλαμβανόταν προκειμένου να πειθαναγκαστούν οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, οι συνταξιούχοι κ.λπ. να υποστούν τις θυσίες των επαναλαμβανόμενων «νέων πακέτων» μέτρων. Τα ίδια με το Μεσοπρόθεσμο, τα ίδια και τώρα με την 6η δόση κ.λπ. κ.λπ.
Επειδή αυτή η κυβερνητική προπαγάνδα έχει συσκοτίσει και διαστρέψει την πραγματικότητα σε τέτοιο βαθμό ώστε πολλοί να έχουν πιστέψει πως αν πληρώνονται ακόμη μισθοί και συντάξεις, αυτό το οφείλουμε στα δανεικά της φιλεύσπλαχνης τρόικας, στη συνέχεια καταρρίπτουμε αυτό το επιχείρημα με βάση τα επίσημα στατιστικά στοιχεία.

Με τη γλώσσα των αριθμών Συνέχεια

20 σημεία για τον πολιτικό απολογισμό και τις προοπτικές του αγώνα

(του Πάνου Κοσμά, Οκτώβριος 2011)

Για το διήμερο των κινητοποιήσεων 19-20 Οκτωβρίου

1. To διήμερο 19-20 Οκτωβρίου αποτέλεσεhttps://i0.wp.com/www.kokkino.org/images/stories/19-10-11a.jpg μια νέα και ανώτερη κορύφωση της σύγκρουσης του κινήματος και της Αριστεράς με την κυβέρνηση της κοινωνικής αντεπανάστασης, ένα σημαντικό σημείο καμπής, ύστερα από το διήμερο 29-30 Ιουνίου και τη μάχη ενάντια στο Μεσοπρόθεσμο. Σε αυτή τη μάχη αναβίωσαν έντονα στοιχεία πολιτικής απεργίας: η επικράτηση του πολιτικού στοιχείου στην αναμέτρηση με την κυβέρνηση, που αρχικά έφερε στο μαζικό αγώνα με πολύ αντιφατικό τρόπο το «κίνημα των αγανακτισμένων», αυτή τη φορά «επιβεβαιώθηκε» σε μια γενική απεργία και άρα έγινε σε σημαντικό βαθμό κατάκτηση των αγωνιζόμενων κομματιών αλλά και μεγάλων τμημάτων της εργατικής τάξης. Η συμμετοχή στην απεργία και τη διαδήλωση ήταν συγκλονιστική, την Τετάρτη έγινε μια συγκέντρωση ιστορικής κλίμακας για τα δεδομένα της Αθήνας, η δεύτερη μέρα της απεργίας ήταν πολύ πιο μαζική και μαχητική απ’ ό,τι στη 48ωρη απεργία του Ιουνίου, υπήρχαν ήδη πριν απ’ αυτήν κομμάτια του κινήματος σε κινητοποίηση (απεργιακή και όχι μόνο), είχαμε ακόμη πιο έντονα στοιχεία αλληλεγγύης και αυταπάρνησης στη μάχη με τους εργοδότες, ακόμη πιο έντονα στοιχεία μαζικού ξεσηκωμού. Όλα αυτά τα στοιχεία, που συμβαδίζουν με το πέρασμα από τη φάση του αγώνα για στενά οικονομικά αιτήματα στη φάση που ο αγώνας αποκτάει ανοιχτά πολιτικά χαρακτηριστικά, σηματοδοτούν ένα σημαντικό σημείο καμπής στη μαζική συνείδηση της εργατικής τάξης και των αγωνιζόμενων κοινωνικών στρωμάτων.

2. Ωστόσο, οι σημαντικές αυτές διαπιστώσεις δεν μας απαλλάσσουν από το καθήκον, όπως μετά από κάθε μεγάλη αναμέτρηση, να θέσουμε το ερώτημα: κερδίσαμε σ’ αυτή τη μάχη ή χάσαμε; Και γιατί; Πρέπει να θέτουμε διαρκώς, στις κρίσιμες καμπές και τις μεγάλες κορυφώσεις του αγώνα, αυτό το ερώτημα όχι για να απαξιώνουμε τις κατακτήσεις του μαζικού κινήματος, αλλά για δύο πολύ σημαντικούς λόγους: α. Γιατί η νίκη ή ήττα αφήνουν σημαντικά αποτυπώματα στις συνειδήσεις των αγωνιζόμενων, στην αυτοπεποίθηση και τη διάθεσή τους να αγωνίζονται και β. Γιατί πρέπει να ελέγχεται ξανά και ξανά η επάρκεια των ηγεσιών του κινήματος (συνδικαλιστικών και πολιτικών) και το σχέδιο μάχης. Συνέχεια

Ποιος θυμάται την επανάσταση και το σοσιαλισμό;

(του Πάνου Κοσμά, Κόκκινο, τεύχος 51)

Στις 28 και 29 Ιουνίου στο Σύνταγμα έκανε την πλέον επίσημη εμφάνισή του το κράτος έκτακτης ανάγκης: με στρατιωτικό σχέδιο μάχης κατά του «εχθρού λαού», μας πρόσφερε ζωντανές εικόνες εμφυλίου πολέμου. Από την πλευρά τους, οι αγωνιστές και αγωνίστριες του Συντάγματος (που δεν ήταν 1.000.000 ούτε 500.000 ούτε καν 100.000, αλλά μερικές δεκάδες χιλιάδες) αποδείχθηκαν σκληροτράχηλοι μαχητές στο σκηνικό του εμφυλίου πολέμου που είχε στηθεί. Βιώσαμε έτσι, σε συνθήκες πραγματικής μάχης, τι σημαίνει «οι από πάνω να μη μπορούν να κυβερνήσουν όπως πριν και οι από κάτω να μη δέχονται πλέον να κυβερνηθούν όπως πριν». Για όσους/ες θέλουν να βλέπουν το «ανάπτυγμα» και τις βαθύτερες τάσεις στα γεγονότα, η μάχη του διημέρου 29-29 Ιουνίου ήταν η επίσημη εισαγωγή σε μια περίοδο που εξελίσσεται πλέον σε προεπαναστατική και που έχει ανοίξει η μάχη για την εξουσία.

Οι εξελίξεις αυτές εμπεδώνουν και βαθαίνουν τη δυναμική που οδήγησε στο «κίνημα των αγανακτισμένων» και κάνουν επείγουσα την ανάγκη για απαντήσεις σε καίρια ερωτήματα:

1.Γραμμή πάλης για την εξουσία ή γραμμή αντίστασης και ανάσχεσης των πολιτικών του  μνημονίου;

Η πάλη για την εξουσία έχει ανοίξει ήδη με πολλούς τρόπους και σε πολλά επίπεδα: Πρώτο, εξαιτίας της κυβερνητικής αστάθειας: Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ έχει φτάσει στα όριά της, με το Μεσοπρόθεσμο κινδύνευσε με κατάρρευση, η δε παράταση ζωής που πήρε, είναι μικρή. Αυτή η κυβερνητική αστάθεια οφείλεται στην  ανταρσία της κοινωνίας, της κοινωνικής βάσης του ΠΑΣΟΚ, τμήματος των συνδικάτων και τέλος των μεσαίων στρωμάτων. Άρα και οποιαδήποτε διάδοχη λύση, αφενός δεν θα είναι εύκολη και αφετέρου θα είναι επίσης ασταθής. Αν όμως ήρθε η ώρα που οι «κυβερνήσεις πέφτουνε», τι πρέπει να τις αντικαταστήσει; Δεύτερο, εξαιτίας της γενικότερης κρίσης του πολιτικού συστήματος: Το μαρτυρούν με όλους τους δυνατούς τρόπους οι δημοσκοπήσεις, κυρίως όμως το μαρτυράει το κυνηγητό σε όλη την Ελλάδα των  στελεχών και πολιτευτών της κυβέρνησης και του ΠΑΣΟΚ. Τρίτο, επειδή το θέτει σαν πρόκληση το κράτος έκτακτης ανάγκης και οι τακτικές μάχης της αστυνομίας: αν πρέπει να υπερασπιστούμε τις διαδηλώσεις μας και τους χώρους μας (από τα γραφεία μας μέχρι τις πλατείες, τις γειτονιές, τις απεργίες, τις διαδικασίες μας κ.λπ.) από τις δυνάμεις καταστολής και τους φασίστες, δεν χρειαζόμαστε τα δικά μας όργανα «αντι-εξουσίας γι’ αυτό; Τις ομάδες περιφρούρησης, την οργανωμένη λαϊκή αυτοάμυνα, τις απεργιακές φρουρές; Τέταρτο, επειδή το κίνημα έχει περάσει πλέον στην πολιτική του φάση, βάζοντας καθαρά πολιτικούς στόχους που αμφισβητούν την εξουσία των «από πάνω»: να φύγουν αυτοί και η τρόικα, να πέσει η κυβέρνηση, να μην περάσει το Μεσοπρόθεσμο. Δεν είναι φανερό ότι χρειαζόμαστε μια απάντηση στο ερώτημα με τι θα αντικατασταθούν όλοι αυτοί (που θα «φύγουν») και η εξουσία τους την επόμενη κιόλας μέρα; Πέμπτο, γιατί το κίνημα, κόντρα στο πολιτικό τους σύστημα, έχει στοχοθετήσει την «πραγματική δημοκρατία»: Μπορεί όμως να υπάρξει πραγματική δημοκρατία με τα μέσα παραγωγής στα χέρια των καπιταλιστών; Συνέχεια