Δημιουργικές τρικλοποδιές

(του Πάνου Κοσμά, Γαλέρα 03/01/08)

Ο προϋπολογισµός τού 2008 είναι η νέα έκδοση του οδικού χάρτη για την αναδιανοµή τού εισοδήµατος εις βάρος των µισθωτών και συνταξιούχων.

Ο Λουκιανός Κηλαηδόνης εξηγούσε στους υποψήφιους τραγουδοποιούς µε απλά λόγια τη «συνταγή» για να φτιάξουν ένα τραγούδι: «Θέλει τέλος κι αρχή… θέλει λόγια απλά… θέλει κάποιο µπλα µπλα» κ.λπ. Με τα χρόνια οι ελληνικές κυβερνήσεις διαµόρφωσαν τη δική τους «συνταγή» για το πώς φτιάχνεται ένας κρατικός προϋπολογισµός. Στα χρόνια της βασιλείας τού νεοφιλελευθερισµού, λοιπόν, και ειδικότερα στην Ελλάδα, η «συνταγή» κατάρτισης του κρατικού προϋπολογισµού περιλαµβάνει απαραίτητα: νέους φόρους για τους πολλούς ταυτόχρονα µε φοροαπαλλαγές για τα κέρδη, αύξηση του µεριδίου των έµµεσων φόρων στο σύνολο των φορολογικών εσόδων, καθήλωση των κοινωνικών δαπανών (για υγεία, παιδεία, πρόνοια, περιβάλλον κ.λπ.), υψηλές δαπάνες για εξοπλισµούς, αθέτηση υποχρεώσεων στα ασφαλιστικά ταµεία. Μόνο αυτά; Όχι φυσικά! Απαραίτητο συστατικό τής «συνταγής» είναι και η περιβόητη «δηµιουργική λογιστική». Δηλαδή τα λογιστικά τρικ που παραποιούν την «αλήθεια» του προϋπολογισµού προκειµένου ο τελικός ισολογισµός να είναι σύµφωνος µε την απαίτηση του Συµφώνου Σταθερότητας για έλλειµµα κάτω από 3% τού Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος (ΑΕΠ) και για συνεχή µείωση του δηµόσιου χρέους µέχρι να φτάσει το 60% τού ΑΕΠ.

Κάθε χρόνο, λοιπόν, οι αρµόδιες υπηρεσίες τού υπουργείου Οικονοµίας και Οικονοµικών µετατρέπονται σε… µαγειρείο στοιχείων, προβλέψεων και εκτιµήσεων ώστε να πετύχει η «συνταγή». Οι απαράβατες κατευθυντήριες γραµµές είναι δύο: Πρώτον, πρέπει η αναδιανοµή εισοδήµατος να γίνει στην κατεύθυνση των κερδών και όχι των µισθών. Δεύτερον, πρέπει… πάση θυσία το έλλειµµα να είναι µικρότερο από το 3% τού ΑΕΠ. Να ξεκαθαρίσουµε από την αρχή κάτι σηµαντικό: Το πρώτο δεν είναι αποτέλεσµα του δεύτερου, δηλαδή η αναδιανοµή τού εισοδήµατος µέσω τού προϋπολογισµού εις βάρος των µισθών και υπέρ των κερδών δεν είναι αποτέλεσµα των προβλέψεων του Συµφώνου Σταθερότητας. Διότι, όπως είχε δηλώσει ευθαρσώς και ο Σηµίτης, «αν δεν υπήρχε η Ευρωπαϊκή Ένωση, θα έπρεπε να εφεύρουµε αυτές τις πολιτικές», δηλαδή τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές. Όµως η δαµόκλειος σπάθη τού Συµφώνου Σταθερότητας επιδεινώνει τον αναδιανεµητικό χαρακτήρα τού κρατικού προϋπολογισµού. Συνέχεια